لبنان درخواست حمایت مستقیم آمریکا در برابر اشغالگری اسرائیل و قیمومیت ایران را دارد
برخی از نکات و پروندههای مورد بحث میان رئیسجمهور لبنان، جوزف عون، و همتای آمریکاییاش، دونالد ترامپ، که در جریان دیدارهای عون با مقامات آمریکایی آشکار شد، ورود به مذاکرات جدی برای امضای توافقنامههای امنیتی و نظامی، یا یک توافق دفاع مشترک است.
این موضوع ترجمهای از ایدهای بود که میان برخی از مقامات لبنانی و چهرههای تأثیرگذار لبنانی در ایالات متحده مطرح شد. این طرح شبیه به درخواست لبنان برای دریافت حمایت مستقیم آمریکا در برابر هرگونه اشغالی است که اسرائیل با تکیه بر دستاوردهای نظامی خود و اصرار بر تداوم آن، در پی تحمیل آن باشد.
همچنین در برابر هرگونه نفوذ یا «سرپرستی ایرانی» (همانطور که برخی لبنانیها آن را نام میبرند)، این طرح از چند ماه پیش شکل گرفت، بهویژه پس از آنکه ترامپ بارها درباره احتمال مداخله سوریه در لبنان سخن گفت و این امر رئیسجمهور سوریه، احمد الشرع، را بر آن داشت تا با پرونده حزبالله برخورد کند. از این رو، ایده تشکیل واحدهای ویژه در ارتش لبنان توسط آمریکاییها، یا آموزش و نظارت بر عملکرد این واحدها برای خلع سلاح حزبالله، مطرح شد. هدف از این طرحها آن بود که لبنان خود را کاملاً تحت حمایت آمریکا قرار دهد؛ با این استدلال که بسیاری از معتقدان به این ایده، آمریکا را تنها قدرتی میدانند که میتواند از لبنان در برابر اسرائیل، ایران و سوریه محافظت کند. همچنین واشنگتن ضامن بیطرفی لبنان خواهد بود.
قطعاً هرگونه توافق از این نوع، با زمینههای متعددی مرتبط خواهد بود. نخستین مورد، توافقنامههای رسمی امنیتی و نظامی است که ایالات متحده آمریکا را بر اساس درخواست رسمی دولت لبنان و بر پایه توافقهای مشترک، به لبنان بازمیگرداند.
مورد دوم این است که این مسیر برای آمریکاییها نتیجهای اجتنابناپذیر از امضای توافق صلح با اسرائیل خواهد بود، یا شاید آمریکا شریک این توافقهای امنیتی و نظامی باشد و بتوان بر ایده هماهنگی امنیتی و نظامی که در چارچوب توافقنامهای تعیینشده، بنا نهاد. مورد سوم این است که لبنانیهایی که این ایده را مطرح میکنند، در تلاشند تا از هرگونه درگیری میان محورهای مختلف یا خطوط در منطقه خارج شوند و خود را در جایی قرار دهند که ایالات متحده آمریکا بخواهد یا تصمیم بگیرد. بدین ترتیب، از اتخاذ تصمیماتی پیرامون نزدیک شدن به سوریه، ترکیه و کشورهای عربی، یا نزدیک شدن به اسرائیل، خودداری میکنند و همچنین از سردرگمی در انتخاب هرگونه پروژه آینده در زمینههای نفت و گاز در شرق مدیترانه، یا انتخاب هرگونه مسیر تجاری مورد نظر، پرهیز میورزند و تصمیمگیری را به آمریکا و آنچه آن را مناسب میداند، واگذار میکنند.
از دیگر مواردی که در جریان سفر رئیسجمهور به آمریکا مورد بحث قرار گرفت، تلاش برای حمایت مالی، نظامی، لجستیکی و آموزشی از ارتش لبنان بود. این امر از چند مرحله آغاز خواهد شد، بهویژه از طریق برگزاری دورههای آموزشی برای نیروهای ارتش لبنان توسط ارتش ایالات متحده در کشورهای متعددی از منطقه، که برخی در اردن و برخی دیگر در ترکیه برگزار میشود. همچنین تلاش برای برگزاری یک کنفرانس بینالمللی برای حمایت از ارتش لبنان در دستور کار است. این مسیر باید به عنوان آغازی برای گذار به مراحل جدیدی از توافقنامههای امنیتی و نظامی در نظر گرفته شود، اما این امر نیز به پرونده خلع سلاح و انحصار آن در دست دولت مرتبط خواهد بود.
در این راستا، طرحی که عون بر آن تأکید داشت، بهتدریج آغاز میشود: ابتدا عملیات بهسرعت در جنوب رود لیطانی برای جمعآوری کامل سلاحها آغاز میشود و سپس به شمال آن منتقل میگردد. در این مرحله، ایدههای متعددی مطرح است و او برخی از آنها را در سخنرانی خود در شامگاهی که به مناسبت حضورش در سفارت لبنان در واشنگتن برگزار شد، بیان کرد؛ از جمله الگوی ارتش جمهوریخواه ایرلند یا شورشیان کلمبیا. منظور از این دو الگو این است که مسئله جمعآوری سلاحها نیازمند فرآیندی طولانی و زمان است و همچنین ورودی این فرآیند باید به خروج اسرائیل از جنوب لبنان و تأمین تمامی زیرساختهای بازسازی برای تضمین بازگشت ساکنان مرتبط باشد. این امر مستلزم حمایت مالی و اقتصادی خواهد بود. از سوی دیگر، توجه آمریکا به سرمایهگذاری در لبنان، بهویژه در حوزههای نفت، گاز و ترانزیت، غایب نبوده است.
