سلامهای من به دروغهای ایران
سوال من در مقاله پیشین این بود: چگونه ایران بزرگترین نیروی دریایی آمریکا را که سواحلش را محاصره کرده و هر روز به آن حمله میکند، رها کرد و پاسخ خود را به خلیج فارس داد؟
اما سوال دوم و شگفتانگیزتر این است: چرا ایران حملات خود را به جای اسرائیل، بر بحرین و کویت متمرکز میکند، در حالی که این دو کشور هیچ ارتباطی با آنچه رخ داده ندارند؟ آیا سپاه پاسداران نمیداند که رژیم اشغالگر صهیونیستی مرکز آمریکا در منطقه است، سر مار اهریمنی که توطئهها در آن نقشهریزی میشود، و همان کسی که جنگ را شعلهور کرد و فرماندهانشان را ترور نمود؟
این رفتار برای نظام انقلابی ایران جدید نیست، بلکه سیاستی است که با کینههای پنهان همراه است و با نخستین نشانههای لرزش و فروپاشی نهادی در داخل، به وضوح آشکار شد.
برادران، مسئله فراتر از یک محاسبه نظامی است که حضور پایگاههای آمریکا در خلیج فارس را توجیه کند؛ این یک ذهنیت عقیدتی-سیاسی است که نمیتواند همسایگانش را در امنیت، ثبات و شکوفایی ببیند. به جای اینکه ایران با همسایگانش در زمینههای علم، آبادانی، پیشرفت تمدنی و تقارب فکری سرمایهگذاری کند، یا ثروتهایش را صرف رفاه و توسعه شهروند ایرانی نماید، انرژیها و دانشمندان خود را صرف ساخت سلاحهایی کرد که با همسایگانش بجنگد و تفرقههای فرقهای را برانگیزد و ثروتهای کشورش را در تسلیح لشکرهای کینهتوزی برای حفاظت از نظام و تثبیت پایههای آن هدر داد.
این تعصب علیه خلیج فارس در این جنگ پدید نیامد؛ نظام ایرانی سالها تلاش کرد تا بخشهایی از مردم خود را علیه مردم شبهجزیره تحریک کند. حتی در برخی از این گفتمانها، عرب به عنوان یک دشمن تاریخی و خلیجی به ترفطلبی، کارگزاری و وابستگی متهم شد، گویی نعمت امنیت و آبادانی گناهی است که مستوجب مجازات است!
قرآن کریم حقیقت این دسته از مردم را زمانی آشکار کرد که از حسد و کینه در دل اهل کتاب سخن گفت، در آیهای که میفرماید: «و بسیاری از اهل کتاب آرزو میکنند که شما را پس از ایمانتان به کفر بازگردانند، از سر حسادت از جانب خودشان، پس از آنکه حق برایشان آشکار شد.»
اهل علم میگویند انگیزه اصلی، جهل به حق یا تردید در آن نبود، بلکه محرک اول و تنها، حسادت محض بود؛ زیرا برای آنان ناخوشایند بود که دیگران را در نعمت، امنیت و رفاه ببینند، پس آرزوی زوال آن را داشتند و برای فساد و نابودی آن بدون هیچ توجیهی تلاش میکردند. و این دقیقاً وضعیت هر کینهتوزی است که از توانایی پیشرفت خود و ساختن تجربه موفق خود عاجز است، بنابراین تلاش میکند دیگران را ویران و سقوط دهد تا آنان را از نعمتهایشان محروم کند.
حسد در اصطلاح شرعی و لغوی، آرزوی زوال نعمت از کسی است که نعمت به او رسیده و تمایل به سلب آن از اوست. علما به تفصیل درباره خطر و ریشههای روانی آن سخن گفتهاند؛ ابن قیم آن را «کینه نسبت به نعمتی که خداوند به دیگری عطا کرده و آرزوی زوال آن» تعریف کرده است.
این تفاوت، تفاوت بین روانهای سالم و روانهای بیمار را آشکار میکند. فضیل بن عیاض میگوید: «مؤمن غبطه میورزد و حسادت نمیکند، و منافق حسادت میورزد و غبطه نمیورزد.» غبطه خیر را برای همه آرزو میکند، اما حسادت جز کینه و انتظار فرجام، چیزی به ارث نمیگذارد.
شاید نغزترین توصیف از عمق این بیماری، سخنی باشد که از معاویه بن ابیسفیان نقل شده است که گفت:
