قواعد آمریکایی در ایستگاه‌های شیرین‌سازی آب و نیروگاه‌های برق!

ما، مردم خلیج فارس، که خداوند نعمت‌های فراوانی را بر ما ارزانی داشته و در هر زمان از او سپاسگزاریم، نخستین نعمت، نعمت اسلام و دومین نعمت، امنیت و آرامش در میهن‌هایمان است. همچنین نعمت پیوند خویشاوندی و ریشه‌های خونی مشترک میان ما به عنوان مردم خلیج فارس را فراموش نمی‌کنیم؛ مودت و همدلی ما باعث شده است که در سختی‌ها و آسانی‌ها یکدیگر را یاری دهیم، همان‌گونه که حدیث پیامبر اکرم (ص) می‌فرماید: «مثال مؤمنان در مودت، همدلی و همدلی یکدیگر، مانند یک پیکر است؛ اگر اندامی از آن رنج ببرد، سایر اعضای پیکر نیز با بی‌خوابی و تب به آن پاسخ می‌دهند.»

و بهترین شاهد بر این موضوع، همبستگی سیاسی، اقتصادی و نظامی کشورهای خلیج فارس در برابر تجاوزات ناپاک ایرانیان است که هر روز پهپادها و موشک‌های خود را به سوی کشورهای خلیج فارس ما شلیک می‌کنند، با بهانه بمباران پایگاه‌های آمریکایی. در حالی که حقیقت این است که آن‌ها تأسیسات غیرنظامی، فرودگاه‌ها و نیروگاه‌های تولید برق و آب کشورهای خلیج فارس ما را هدف قرار می‌دهند. شایان ذکر است که کشورهای خلیج فارس از آغاز این جنگ، بی‌طرفی و کنترل خود را رعایت کرده‌اند، در حالی که ایرانیان با موشک‌ها و پهپادهای خود زنان و کودکان کشورهای خلیج فارس را وحشت‌زده می‌کنند تا ما را در جنگی که هیچ نقشی در آن نداریم، درگیر کنند.

تمام جهان می‌بیند و شاهد است که هواپیماهای جنگی آمریکایی آسمان ایران را رفت‌وآمد می‌کنند تا تمام مواضع نظامی ایران را بمباران کنند و ناوهای هواپیمابر آمریکایی که تمام سواحل ایران را محاصره کرده‌اند، از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند. و افسوس که با وجود ذلت و خواری که رهبران ایرانی تجربه می‌کنند، ادعای پیروزی ساختگی می‌کنند تا مردم خود و پیروان ساده‌لوح خود را فریب دهند. و سوالی که به هر کسی که آن‌ها را تصدیق یا حمایت می‌کند، مطرح است: پیروزی آن‌ها کجاست، در حالی که هواپیماها و ناوهای آمریکایی در روشنایی روز آن‌ها را بمباران می‌کنند و آن‌ها به دلیل ترس از تشدید تنش و جلوگیری از تبدیل شدن رهبران خود به اهداف بمباران، قادر به پاسخگویی نیستند؟

اما در مورد کشورهای خلیج فارس ما، «هورمون شجاعت و روح انتقام» در رهبران ایرانی افزایش می‌یابد، جایی که آن‌ها با تمام سلاح‌های خود، کشورهای صلح‌جوی ما را در روشنایی روز بمباران می‌کنند، به عنوان جبران ذلت، خواری و ضعف خود در برابر آمریکایی‌ها. بنابراین، ما به عنوان کشورهای خلیج فارس باید از ارسال پیام‌های اعتراض و محکومیت به سفیران ایران در کشورهای خلیج فارس ما پایان دهیم، که هر روز به دلیل بمباران و تخریب زیرساخت‌های ما توسط دولت ایران ارسال می‌شود. پیام‌های اعتراضی دیپلماتیک باعث شده است که ایرانیان تصور کنند ما ضعیف‌ترین حلقه هستیم، در حالی که آن‌ها می‌دانند که سکوت ما بر تاریخ سیاسی ما بنا شده است که به عنوان کشورهای خلیج فارس، همیشه بر احترام به همسایگی خوب با کشورهای همسایه استوار بوده است. به نظر می‌رسد که ایران این اصل را به رسمیت نمی‌شناسد، بنابراین تمام تلاش‌های صلح‌آمیز آن‌ها شکست می‌خورد و گزینه جنگ و ویرانی را انتخاب می‌کنند. بنابراین، «کافی است دیپلماسی، ای کشورهای خلیج فارس»، و اکنون زمان آن رسیده است که ما تصمیم جدی و مشترکی به عنوان کشورهای خلیج فارس برای اخراج تمام مأموریت‌های دیپلماتیک ایران از کشورهای خلیج فارس خود بگیریم، به احترام حاکمیت سرزمین‌هایمان و حمایت از کرامت مردممان. منطقی و معقول نیست که مأموریت‌های دیپلماتیک آن‌ها در میان ما در امنیت و آرامش باقی بمانند، در حالی که دولت آن‌ها هر روز سرزمین‌های ما را بمباران می‌کند. و در نهایت، سوالی شایسته وجود دارد: آیا اگر رهبری ایران خطر را احساس کند و متوجه شود که از نظر نظامی سقوط کرده است، شاهد فرار رهبران نظامی و رها شدن مردم ایران در سرنوشت خود خواهیم بود؟ پاسخ به این سوال در آینده نزدیک، ان‌شاءالله، برای ما روشن خواهد شد.