برعکس: بین موشک گمشده و کولر
من فرد جاهز و طمعورزی محدودی هستم؛ تنها چیزی که نیاز دارم در ماه «هفت» (تیر)، دمای بالای ۵۰ درجه، کولر گازی روشن و آب خنک است. نه به یک محور سیاسی پیوستهام و نه به هیچ حزب. اما به نظر میرسد حتی این طمعورزی کوچک نیز حسودانی دارد. دو روز پیش موشکی برای ما فرود آمد؛ و اگر نامش را بشنوید، عظمت آن را حس میکنید. موشکی «باسواد و متفکر» که گفته میشود از «مدارس خاص» است، پر از مختصات و تصاویر ماهوارهای، و مأموریت مشخصی دارد: ضربه زدن به «تأسیسات آمریکایی» در کویت.
به حساب «بدو»، نیروهای مسلح ما با بیش از ۳۹۰ موشک بالستیک، ۱۰۰۰ پهپاد و ۲۵ موشک کروز برخورد کردهاند؛ تعدادی که برای اشغال یک قاره کافی است. خوب، چند مورد از آنها به پایگاه آمریکایی برخورد کرد؟ هیچکدام! آنها دقتی دارند که نه میرسند و نه برمیگردند: سلاحی که هدف خود را با این نظم خطا میزند و همسایگان را با این اصرار میزند، و بعد میگویند «پاسخ قاطع»! قاطع علیه چه کسی؟ علیه کولر گازی؟
و چیز خندهدار و گریهدار این است که قبلاً و با صدای بلند گفتهایم: کویت طرف این جنگ نیست و سرزمینش علیه هیچ طرفی استفاده نخواهد شد. این برادر - داداشم، نمیدانم برادرم است یا نه - «ما را به چالش کشیده است». هر که یک بار خطا کند، آن را اشتباه مینامیم، اما هر که بیش از ۱۴۱۵ بار خطا کند، این دیگر «خطا» نیست، این «عنوان» است!
اما بین این خطاها و عنوانها، یک دختر از فرزندان خودشان کشته شد و تعدادی از نیروهای ارتش و «داخلیه» و شهروندان و حتی مجروحان به شهادت رسیدند. همه اینها به خاطر جنگی است که ما نه نانی در آن داریم و نه گوسفندی، زیرا احمقان تهران تصمیم گرفتهاند که جغرافیای ما ارزانتر از کرامت آنهاست.
در نهایت، عمرها در دست خداست، و من از موشکی که خطا میکند نمیترسم، اما از احمقی میترسم که برق ما را قطع کند، در حالی که ما کم نداریم.
