درایش: ولایت شی

پرنده‌ای سیاه در گوشه‌های شب سرگردان است

آنچه می‌بینی و در تاریکی‌ات آشکار می‌شود

نه می‌ترسد و نه از سرزنش دیگران دغدغه‌ای دارد

اگر با عصایت بکشی‌اش، باز نمی‌گردد

اگر روزی که هوا ابری است تو را بخواهد

چنگ می‌زند و به التماس‌هایت گوش نمی‌دهد

کاش پیش از ضرباتش نشانه‌هایی بفرستد

تا با اشاره‌اش بفهمی که امروز نوبت توست

چندین بار از ما را با اراده‌های قوی گرفت

و هنگام رویارویی، هرج‌ومرج جهانی برپا شد

اگر تأمل کنی: هیچ‌چیز بر آن پایدار نیست

همه چیز در دنیا رها شده و پشت سر تو مانده است

روزگاری در حال جشن و شادمانی بود

و اکنون روزگار به تکه‌تکه‌های آرزوهایت تبدیل شده است

چه سودی دارد اگر از غنایم به دست آوری

و آیا غنیمت را می‌توانی با خود ببری؟!