احمد فیصل الثوینی... هنگامی که مردان می‌روند، درس‌ها باقی می‌مانند

کویت در نهمین روز ماه مه گذشته، مردی نادر را بدرقه کرد. مردی که زندگی‌نامه‌اش تنها چند سطر در یک کتاب نبود، بلکه لحظاتی بود که در قلب هر کسی که او را می‌شناخت حک شده بود. عمویم احمد فیصل الثوینی، خداوند او را بیامرزد و مغفرت کند.

پس از مرگ پدرم، به دنبال جایگزین نگشتم، زیرا خداوند عمویم احمد را به من عطا کرد. هرگز نگفت «من جای پدرت هستم»، اما اعمالش از هر سخنی گویاتر بود. او تکیه‌گاه من بود وقتی زندگی بر من سخت می‌شد و قلبی داشت که از محبت به نوه‌هایش سرشار بود.

دیوانیه (خانه‌ی پذیرایی) او تنها مکانی برای ملاقات نبود، بلکه مدرسه‌ای باز بود. و با وجود کم‌حرفی‌اش، همان اندک کلماتش ارزش‌های گرانبهایی را در وجدان مهمانانش ثبت می‌کرد که پایه‌اش مردانگی و شرافت در برخورد با دیگران بود و او این مفاهیم را با تواضعی شگفت‌انگیز به اطرافیانش ارائه می‌داد.

من از تو آموختم ای عمویم احمد که بزرگی مرد در اخلاق اوست نه در جایگاهش، و اینکه «واجب» دینی بر هر کویتی اصیل است.

عمو ابوبدر به بخشش معروف بود، اما بخشش واقعی او تنها به پرداخت پول محدود نمی‌شد؛ او در زمان خود و در پیگیری حال دوستانش بخشنده بود. اگر یک هفته غایب بودی، از تو پرسوجو می‌کرد... با احساساتش تو را خجالت‌زده می‌کرد و پیش از آنکه از او بخواهی، با گفتار و کردار تسلیتت می‌داد.

عمو بوبدر به ما آموخت که بخششِ بخشیدن، قلب را زمانی که انسان بیش از هر زمان دیگری به حمایت نیاز دارد، درمان می‌کند.

هرگز ندیدم که بین مردم تفاوت قائل شود. کوچک را «یبا» و بزرگ را «یبا» صدا می‌زد. فقیر و غنی نزد او یکسان بودند، زیرا معیار او «ارزش مرد در شرافتش است، نه در مقدار پولی که در جیبش دارد یا شکل جایگاهش».

بزرگ‌ترین درسش هنگام بیماری آمد. ویلچری که افراد را محدود می‌کند، ابوبدر از آن برای گردش با لبخند فراوانش استفاده می‌کرد.

او پیامی به اطرافیانش رساند که مضمونش این بود که مردان کلمه «معذور» را نمی‌شناسند. او در هر مراسم حاضر بود، از عزا تا عروسی، چه در شمال کویت و چه در جنوب آن، الگویی متحرک از معنای اصیلی بود که بر این پایه استوار است که پیوند خویشاوندی عبادت است و انجام وظیفه به هیچ دلیلی به تعویق نمی‌افتد.

عشق عمو احمد به کویت شعار نبود، بلکه ایمان بود. و وفاداری او به رهبری ناشی از این باور بود که کویت یک خانه است. به همین دلیل، عاشق خاک آن زندگی کرد و از سرزمینش خدمت کرد. او مرد و همه برای او رحمت و درجات عالی در بهشت نعيم را خواستار شدند.

امروز دیوانیه‌اش آرام است و خانه‌ام ناقص. من دو ستون... از خانه‌ام را از دست دادم... (پدرم و عمو احمد) اما درس‌هایشان باقی است. و هرگاه لغزیدم، ایستادگی عمویم بوبدر را به یاد آوردم و هرگاه گمراه شدم، حکمتش را به خاطر سپردم.

خداوند تو را با رحمتی بیامرزد که روح تو را ساکن و چشمانت را شاد کند. خدایا او را با پدرم در بهشت نعيم جمع کن و بهترین پاداش را به آنان بده. ما هرگز فراموشت نخواهیم کرد و داستان تو را ای عمویم برای فرزندانمان روایت خواهیم کرد تا بر اساس ارزش‌های والای تو بزرگ شوند، ان‌شاءالله.