در دروازه: بازی جوانمردانه برای صاحبان نفوذ!
پیش از هر بازی، فدراسیون جهانی فوتبال پیش از آنکه نظر خود را درباره مسابقات جام جهانی کنونی تغییر دهد و آن را با نقشهای طلایی جایگزین کند، زمینها را با بنرهای بزرگمقیاسی آراسته میکرد که مشهورترین شعارش، «بازی جوانمردانه»، بر آنها نقش بسته بود. شعار زیبایی بود، شیک و ظریف، اما بیشتر برای تبلیغات و عکسهای یادگاری مناسب به نظر میرسید، زیرا در روزهای اخیر چنان به نظر میرسید که نیاز به افزودن عبارت کوچکی دارد: «بازی جوانمردانه، به استثنای صاحبان نفوذ».
تصمیم برای تعلیق محرومیت مهاجم تیم ملی آمریکا، بولان، پس از مداخله مستقیم رئیسجمهور آمریکا و درخواست او از رئیس فدراسیون جهانی فوتبال، جانی اینفانتینو، برای بازنگری در این محرومیت، تنها یک اصلاحیه در تصمیم انضباطی نبود، بلکه اعلامی غیررسمی بود مبنی بر اینکه درهای مقررات به آن شکلی که ما را باور میکردند بسته نیست، بلکه با کلید سیاسی مناسب باز میشود.
نکته قابل توجه این است که فدراسیون جهانی فوتبال سالهاست درباره استقلال تصمیمگیری، رد مداخلات سیاسی و قدسیّت مقررات سخن میگوید، اما ما کشف کردیم که تمام آن اصول میتوانند به «نظر شخصی» تبدیل شوند اگر تماس از کاخ سفید باشد، نه از اتاق VAR. و جالبتر آنکه این تصمیم اشتها را برای همه باز کرد؛ فرانسه، انگلستان و دیگران شروع به درخواست برابری و بازنگری در محرومیتهای اعمالشده بر بازیکنانشان کردند. چه کسی میتواند آنها را سرزنش کند؟ اگر عدالت با درخواستها اعطا میشود، پس حق دارند همه درخواست بفرستند، تماس بگیرند یا رئیسدولتی را پیدا کنند که وقت خود را صرف دفاع از یک مهاجم محروم کند. اما شعار «بازی جوانمردانه» کارت قرمز مستحق خود را دریافت کرد، زیرا صداقت تنها با آنچه در زمین رخ میدهد سنجیده نمیشود، بلکه با آنچه در دفاتر و پشت درهای بسته نیز اتفاق میافتد اندازهگیری میشود. و رقابت چه ارزشی دارد اگر قانون بر اساس هویت کسی که در را میزند تغییر کند؟
کاش ماجرا همینجا تمام میشد، اما پس از آنکه اتهامات رئیسجمهور آمریکا به داور برزیلی، رافائل کلاوس، که بازی تیمش را مقابل بوسنی و هرزگوین مدیریت کرد و کارت قرمز را به بازیکن آمریکا نشان داد، با گذر معمولی رها شد، موضوع عجیبتر نیز شد. این اتهامات حاوی اشاراتی به صداقت او بود. فدراسیون جهانی فوتبال که عادت به صدور بیانیههای خشمگین برای دفاع از داوران و صداقت آنها و مقابله با هرگونه اظهارنظر از سوی هر طرفی، چه مدیریتی، چه مربی عصبانی و حتی بازیکن تعویضشدهای که به داوری توهین میکرد، داشت، این بار سکوت را انتخاب کرد. شاید فکر میکرد که سوت داور بلندتر از تلفن نیست.
بنابراین، تعجبآور نبود که اتحادیه فوتبال اروپا این تصمیم را «شگفتانگیز و غیرقابل قبول» توصیف کند. شوک اصلی نه در محرومیت یا حضور بازیکن است، بلکه در این است که قوانین فوتبال قابل مذاکره شدهاند و قانون از یک متن ثابت به مادهای انعطافپذیر تبدیل شده که بر اساس وزن تماسگیرنده منبسط و منقبض میشود.
شاید این موضوع قطعی باشد که اگر فوتبال بر این مسیر ادامه دهد، در آینده ممکن است دیگر نیازی به کمیتههای انضباطی، تجدیدنظر یا دادگاههای ورزشی نداشته باشیم. کافی است در مقررات مسابقات، بند جدیدی با عنوان «برای استعلام و اصلاحات لطفاً با صاحبان نفوذ تماس بگیرید» اضافه شود. در آن صورت، فدراسیون جهانی فوتبال میتواند خود را از زحمت بالا بردن شعار «بازی جوانمردانه» بینیاز کند، زیرا دیگر کسی آن را باور نمیکند.
شاید در نسخههای بعدی مسابقات و رقابتهای فوتبال که تحت نظارت فیفا و به رهبری اینفانتینو برگزار میشود، سوال پس از پایان بازیها دیگر «چه کسی گل زد؟» نباشد، بلکه این باشد: «چه کسی تماس گرفت یا تماس خواهد گرفت؟» اما در مورد شعار «بازی جوانمردانه»، شاید زمان آن فرا رسیده که با تابلویی واقعبینانهتر جایگزین شود: «فوتبال برای همه، اما برخی برابرتر از دیگران».
