«شوقر ددی».. کمدی در برابر فرار از زمان

یاسر العیله‌بین؛ میان انکار واقعیت و گریز به نوجوانی دیره‌رسیده، «گروپ‌البلام» با نمایش «شوگر ددی» بازگشته تا یک وعده کمدی چرب و چشان ارائه دهد که نه‌تنها به‌سختی خنده‌ها را از مخاطبان بیرون می‌کشد، بلکه واقعیت را برهنه می‌کند و خانواده را با آینه‌ای طنزآمیز روبه‌رو می‌سازد. چگونه دوتایی حسن البلام و احمد العونان توانستند سفر به سوی خواب‌آلودگی مغناطیسی و شعار «موهایم سفید است، اما ورزشکارم» را به یک درس اجتماعی عمیق تبدیل کنند که زخم‌های زندگی معاصر ما را لمس می‌کند؟

نمایش (با نویسندگی و کارگردانی عبدالله البدر) حول شخصیت «نوح» (حسن البلام) می‌چرخد؛ مرد بازنشسته‌ای که از پذیرش قطار گذر زمان سر باز می‌زند و رفتارهای کودکانه و نوجوانانه‌ای از خود نشان می‌دهد که خشم و نارضایتی همسرش (فوز الشطی) و فرزندانش (احمد النجار و جنی الفیلکوی) را برمی‌انگیزد. در برابر این لجبازی، خانواده به «خال» (احمد العونان) پناه می‌برند تا هرچه قابل نجات است نجات یابد؛ خال تصمیم می‌گیرد او را نزد یک روان‌پزشک (محمد الرضمان) ببرد.

از همین‌جا، خط دراماتیک اصلی و فانتزی اثر آغاز می‌شود؛ نوح در یک جلسه «خواب‌آلودگی مغناطیسی» قرار می‌گیرد و در طول خواب، در دنیایی از خیال‌پردازی‌ها غرق می‌شود. او خود را «شوگر ددی» می‌بیند که میان دخترانی از هر شکل و زیبایی درمی‌نشیند؛ حتی سفر به شهر «ماربیا» در اسپانیا را با یکی از دوستانش که از او جوان‌تر است (با بازی «شبنم») تصور می‌کند. در کنارش دوستانش نیز حضور دارند تا در نهایت کشف کند که همه‌چیز تنها یک رؤیای گذرا بوده و در نهایت باید زندگی واقعی خود را بگذراند.

در طول اجرا، صحنه‌های آوازی درج شده که در آن‌ها بازیگران با تقلید از خوانندگان مشهور، لحظه‌های سرگرم‌کننده‌ای خلق کردند و شایسته‌ی تعامل و تشویق تماشاگران بودند. حسن البلام «کوکب الشرق» (ام‌کلثوم) را در یکی از آهنگ‌های معروفش تقلید کرد و هم از نظر ظاهر و هم از نظر اجرا از او پیروی نمود. فوز الشطی هیفاء وهبی را در آهنگ «بدنا نروق» تقلید کرد. محمد الرضمان با مهارت بالا از افسانه‌ی مایکل جکسون تقلید کرد. عبدالله البدر راشد الماجد را تقلید کرد. دوتایی علی الحسینی و مصطفی اشکنانی نیز فضل شاکر و پسرش محمد را در آهنگ «صحاك الشوق» تقلید کردند. همه با مهارت در یک صحنه‌ی نمایشی-آوازی-رقصی با لهجه‌ی صعایدی درخشیدند که بسیار خیره‌کننده بود.

بازیگر حسن البلام (نوح) اجرای برجسته‌ای ارائه داد که بر تغییرات رفتاری و بدنی استوار بود؛ او در گذار میان نقش پدر پنجاه‌ساله‌ی نوجوان در واقعیت و نقش «شوگر ددی»ِ خودشیفته در دنیای رؤیا، مهارت نشان داد. احمد العونان (خال) نیز به‌عادت خود، «درِ اطمینان کمدی» بود؛ با خودمانی بودن و کمدی «ساده اما دشوار» از طریق شوخی‌های کلامی و بیان‌های سرد و طنزآمیز. زهره عرفات نیز با درخشش چشمگیر در بازیگری، اجرای آگاهانه‌ای ارائه داد و در جابه‌جایی میان دو شخصیت – پزشک (همسر روان‌پزشک محمد الرضمان) و همسر بازیگر علی الحسینی – موفقیت کرد. فوز الشطی (همسر) در تجسم نقش همسری که از نوجوانی شوهرش شوکه شده، درخشید و اجرای متعادلی ارائه داد که ترکیبی از حسادت، عشق به خانواده و انعطاف‌پذیری در موقعیت‌های کمدی بود. محمد الرضمان (روان‌پزشک) محرک اصلی رویدادهای فانتزی و تحول در نمایش بود؛ اجرای او با انعطاف‌پذیری بالا و رنگ‌آمیزی کاریکاتوری-کمدی متمایز بود. احمد النجار و جنی الفیلکوی (فرزندان) انرژی جوانی و امیدوارکننده‌ای را شکل دادند و با صداقت و خودمانی، شوک فرزندان از رفتارهای پدرشان را به تصویر کشیدند. همچنین بازیگران عبدالله البدر، علی الحسینی، مصطفی اشکنانی و شبنم خان نقش‌های خود را به‌صورت خودمانی، طبیعی و روان ایفا کردند.

با وجود موفقیت کمدی، نقدهایی بر اثر وارد شده که برخی «شات‌ها» و شوخی‌های برخی از ستاره‌های اجرا موفق نبودند؛ به‌ویژه بخش مشترک احمد العونان و حسن البلام که در آن العونان «مادر نوح» در نمایش (که از نظر دراماتیک منظور خواهر العونان در نمایش است، نه مادر واقعی حسن البلام) را سرزنش کرد. این صحنه خشم بسیاری را برانگیخت و بازیگران حسن البلام و احمد العونان را واداشت تا برای توضیح بیشتر از صحنه بیرون بیایند.