درس را بیاموزید و یقین کنید که پیروزی الهی از طریق پناه بردن به اوست

صهیب بن سنّان رومی (رضی‌الله عنه) درباره ایشان (پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و سلم) چنین نقل کرده است: مسلمانان، یاران رسول خدا (صلی‌الله علیه و سلم)، در حرکات و سکون‌ها، گفتارها و کردارها، و نیز در روابط ایشان با بزرگ و کوچک، پیرو و الگوی پیامبرشان بودند. ایشان (صلی‌الله علیه و سلم) اسوه و الگوی آنان بود و از لحظه‌ای که از خانه بیرون می‌رفت تا زمانی که بازمی‌گشت، حتی برای لحظه‌ای ایشان را ترک نمی‌کردند. بلکه از همسران ایشان، ام‌المؤمنین (رضی‌الله عنهن)، درباره زندگی پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) در خانه و میان همسرانش پرس‌وجو می‌کردند تا مشکی (چراغی) باشند که با نور آن راه را می‌دیدند و بر اساس هدایت آن عمل می‌کردند.

یارانش در روز حنین، پس از نماز صبح، دیدند که لب‌هایش را به چیزی تکان می‌دهد که صدایش را نمی‌شنیدند. پس گفتند: ای رسول خدا، دیدیم که لب‌هایت را به چیزی تکان می‌دهی که ما آن را نمی‌فهمیم. ایشان (صلی‌الله علیه و سلم) فرمود: آیا در نبرد ما با آن قوم، دوازده هزار جنگجو نبودیم؟ گفتند: آری، ای رسول خدا. فرمود: آیا می‌دانید چرا در آغاز نبرد عقب‌نشینی کردید و مرا با گروهی از برادران مؤمنم که در برابر قبایل هوازن، ثقیف، سعد بن بکر و دیگران با من ایستادند، تنها گذاشتید؟ مردم ساکت شدند و حتی حرفی نزدند، زیرا علت را می‌دانستند؛ زیرا جمعیت خودشان – جمعیت مسلمانان – را فراوان و سلاح‌هایشان را زیاد دیده بودند و احساس می‌کردند که به لطف و قدرت خداوند از پیروزی به پیروزی دیگر می‌روند و آخرین پیروزی مسلمانان، فتح روشن «فتح مکه» بود. هنگامی که در حنین با هوازن و متحدانشان روبرو شدند، فراوانی مسلمانان آنان را فریب داد و به قدرت خود مغرور شدند و شیطان فراموششان کرد کرد که پیروزی از جانب خداست. پس گفتند: امروز به خاطر کم‌تعدادی شکست‌ناپذیریم! خداوند متعال خواست آنان را به راه راست، به توکل بر خدا و اتکا به او بازگرداند، بنابراین در ابتدا آنان را به حال خود واگذاشت. پس ضعیف شدند و گریختند. سپس پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) فریاد زد: من پیامبرم، دروغ نمی‌گویم... من پسر عبدالمطلب هستم.