خورشیدهای غروبناپذیر
بدون شک کویت مردانی را به جهان معرفی کرده که به پیمان خود با خدا وفادار ماندند؛ برخی از آنان جان خود را فدا کردند و برخی دیگر در انتظار شهادت بودند و هرگز پایبندی خود را تغییر ندادند. مدتی پیش در لبنان عزیز حضور داشتم و تصمیم گرفتم خانههای قدیمی کویتیها را ثبت کنم تا خاطرات کودکی خود را در این شهر زیبا زنده کنم. بنابراین به مصح هملین، بیمارستانی واقع در منطقه الشبانیانه میان کاجهای زیبایی که هوای پاک و سالمی را به اطراف میبخشید، سر زدم. سپس به گورستانی مراجعه کردم که بقایای مردان و زنان کویتی که در این بیمارستان جان باخته و در آنجا به خاک سپرده شده بودند، در آنجا آرام گرفته است. بر مزار شیخ علی الخلیفه الصباح، مرحوم و مغفور، ایستادم و برای او دعا کردم و یاد دوران افتخارآمیز خدمت او به کویت را مرور کردم که موضوع گفتار امروز من است. اگرچه آنچه میگویم اندکی است در برابر مقام والای او، اما تلاش من در این راستا بوده است. همانطور که شاعر به زیبایی گفته است:
«عفت من و آبروی من اجازه نمیدهند که پاداش را با سود حرام بگیرم و خود را به سوی ناخوشایند بیندازم و سر پهلوان شجاع را بزنم. هر زمان که خسته شوی و بیهوش شوی، جایگاه تو یا تحسین یا استراحت است.»
او نوه حاکم پنجم کویت، شیخ عبدالله الثانی، است. شیخ علی بن خلیفه بن حاکم پنجم کویت، عبدالله الثانی بن صباح بن جابر بن عبدالله بن صباح اول، رحمة الله علیه. مادرش دختر شیخ دعيج بن جابر العیش، قهرمانی از قهرمانان کویت و شیری شجاع و بیهمتا بود. پدرش در نبرد الصریف به شهادت رسید. اما او را بشناسید و هیچ اشکالی ندارد. او در نبردهای متعددی از کویت شرکت کرد، از جمله نبرد الجهراء در سال ۱۹۲۰ که در آن نقش قهرمانانهای داشت که در کتابهای تاریخ ثبت شده است. او یکی از فرماندهان نبرد الرقعی در سال ۱۹۲۸ بود و در آنجا عملکردی شایسته داشت و پای خود را مجروح کرد. او اداره امنیت را در دوران شیخ احمد الجابر، رحمة الله علیه، از سال ۱۹۳۸ تا زمان وفاتش در لبنان در سال ۱۹۴۲ بر عهده داشت.
نقش او در نبرد الجهراء در تاریخ کویت ثبت شده است. زمانی که گروهی از افراد متعصب، قصر الاحمر را از همه جهات محاصره کردند و مردان، زنان و کودکانی را که در آنجا بودند، در محاصره گرفتند. بسیاری از جنگجویان پس از نبردی سخت، با طناب از دیوارهای قصر الاحمر بالا رفتند، اما مهمات تمام شد. به او پیشنهاد شد که با طناب از دیوار بالا برود، اما او این پیشنهاد را به شدت رد کرد و بر ورود از در اصلی اصرار ورزید. او و همراهانش به شدت جنگیدند و با شجاعتی بینظیر دروازه قصر را شکستند و وارد آن شدند. او نمونهای درخشان از شجاعت، استقامت و پیشقدمی بود. خداوند او را بیامرزد، ای پدر خلیفه. شما را در سلامت و عافیت میبینم.
