فراموشی نعمت است، اما دروغ لعنت

خداوند متعال به ما توانایی‌ها و امکانات گوناگونی عطا کرده است؛ کسی که قلمی زیبا دارد، ممکن است از زبان شیرین محروم باشد، و کسی که حافظه‌ای آهنین دارد، ممکن است از مهارت‌های زندگی محروم شود، و کسی که ثروت دارد، ممکن است از فرزند محروم گردد.***خداوند متعال دادگر عادل است؛ او توزیع‌کننده روزی‌ها و نویسنده اوقات مرگ است. او می‌داند چه چیزی برای تو شایسته‌تر است، هرچند تو آن را چنین ندانی، و می‌داند چه چیزی برای تو پایان‌بخش‌تر است، هرچند تو آن را بدترین چیز برای خود پنداری.***و نویسنده، مونتاین، در کتاب «مقالات» خود درباره ضعف حافظه و فراموشی که او را درگیر می‌کند، می‌نویسد: «این ممکن است نعمتی باشد، در حالی که بسیاری آن را نقمتی می‌پندارند. اطرافیان من تفاوتی میان حافظه و هوش قائل نیستند، زیرا تجربه نشان داده که حافظه عالی معمولاً در ذهن افراد ساده‌اندیش وجود دارد.»***و می‌افزاید: «به همان اندازه که قدرت حافظه تضعیف می‌شود، نیروهای دیگر تقویت می‌یابند. اگر حافظه به من ایده‌های جدیدی می‌داد، ذهنم را رها می‌کردم تا مانند دیگران در تنبلی و آسایش غرق شود، و آن را به تفکر عادت نمی‌دادم.»***و همچنین می‌گوید: «از مزایای ضعف حافظه این است که پس از مدتی توهین‌هایی که به من می‌شود را فراموش می‌کنم.»***در اینجا میان ضعف حافظه و مزیت راستگویی پیوند می‌زند و می‌گوید: «کسی که حافظه‌اش ضعیف است، نباید هرگز دروغ بگوید. زیرا دروغگو نمی‌تواند نادرستی خود را پنهان کند، زیرا به سرعت خود را فاش می‌سازند. آنچه را نقل می‌کنند پیش‌تر در حافظه‌شان نقش بسته است؛ بنابراین اگر روایت اصلی ناگهان به ذهن بازگردد، روایت باطل و ساختگی از بین می‌رود.»***و درباره دروغ می‌گوید: «دوغ عیبی ننگین است، زیرا ما انسان‌ها هستیم و آنچه ما را به هم پیوند می‌دهد، گفتار است. اگر می‌دانستیم چه اندازه زشت است، شایسته مجازات با آتش بودیم. دروغ و لجبازی دو عیب خطرناکی هستند که باید در تربیت کودکان با آن‌ها مبارزه کرد.»***و این موضوع را توجیه می‌کند: «اگر دروغ تنها یک چهره داشت، کار آسان بود؛ کافی بود ما برعکس آنچه دروغگو می‌گوید باور کنیم. اما دروغ صد چهره دارد و قلمرو آن بی‌پایان گسترش می‌یابد.»***فراموشی نعمت بزرگ خداوند متعال است که به ما توانایی غلبه بر موانع و هموار کردن دشواری‌ها را می‌بخشد، و دروغ نقمتی است که اگر در چرخه آن گرفتار شوی، دیگر قادر به درمان آن نخواهی بود.