ابراهیم الحساوی.. و گرمای پدری!

مفرح الشمريهنا تصاویری وجود دارند که برای رسیدن به دل، نیازی به گفت‌وگوی طولانی نیست، زیرا درد در آن‌ها از کلمات بزرگ‌تر است. در قسمت هفتم سریال «قرمز یا سفید»، ابراهیم حساوی در برابر لحظه‌ای می‌ایستد که با هیچ لحظه دیگری قابل مقایسه نیست؛ پدری که از پسرش خشمگین بود، خشمش به جایی رسید که او را از خانه بیرون کرد. سپس ضربه‌ای وارد می‌شود که به انسان فرصتی برای بازگشت نمی‌دهد: پسرش به طور ناگهانی کشته می‌شود. ناگهان همه چیز دیگر بی‌ارزش می‌شود، خشمی که فضا را پر کرده بود خاموش می‌گردد و تنها تصویر پسر در حافظه باقی می‌ماند؛ پسری که از خانه با خشم خارج شد و دیگر بازنگشت.

در گفت‌وگوی حساوی با دخترش، کلمات مانند ضربه‌ای دیگر بر قلب این پدر فرود می‌آیند، زمانی که می‌گوید: «پلیس گفت مشاری را کشته‌اند... فقط کشته شده... کشته شده ای دختر من... و ما را وداع نکرد... آرزو می‌کردم او را ببینم و در آغوش بگیرم.» در اینجا، گفت‌وگو تنها کلماتی نوشته‌شده در فیلمنامه نیست، بلکه به دردی تبدیل می‌شود که پدری در لحظه‌ای درک می‌کند آخرین فرصت برای دیدار با پسرش برای همیشه از دست رفته است. سپس حساوی به گریه فرو می‌ریزد... صحنه‌ای که بدن را به لرزه درمی‌آورد، نه به این دلیل که گریه بلند بود، بلکه به این دلیل که سرشار از همه چیزهای پیشین بود: خشم، پشیمانی، شوک و دلتنگی برای آغوشی که هرگز اتفاق نیفتاد!

از اینجا قدرت ابراهیم حساوی در این صحنه آشکار می‌شود؛ صحنه‌ای که نسل کنونی هنرمندان باید از آن درس بگیرند، زیرا ما هرگز پدری را ندیدیم که فریاد بزند تا به ما ثابت کند شکسته است، و برای درک عمق فاجعه نیازی به اشک‌های زیاد نداشتیم. چهره‌اش کافی بود؛ نگاهی که حاوی شوک خبر و درد مردی بود که در حال درک این واقعیت بود که لحظه‌ای که منتظرش بود تا او را با پسرش متحد کند، آن‌طور که آرزو می‌کرد، نبود!

ابراهیم حساوی در این صحنه تنها غم پدر را برای ما به تصویر نکشید... گرمای پدری را ارائه داد که با سردترین حقیقتی که انسان می‌تواند تجربه کند برخورد می‌کند: از دست دادن کسی که دوستش داری، پیش از آنکه بتوانی آنچه بین شماست را ترمیم کنی... سپاس از حساوی و تشکر ویژه از منیر الزعبی، کارگردان، بابت کیفیت این صحنه.