حضور.. تأثیرگذار

مفرح الشمري، مجری تلویزیونی: مجری را نمی‌توان بر اساس تعداد کلماتی که بیان می‌کند، تعداد دفعات حضورش در صفحه نمایش، یا تعداد ساعاتی که در مقابل مخاطبان سپری می‌کند، سنجید. حضور واقعی نه با فراوانیِ حضور، بلکه با تأثیری است که آن حضور بر جای می‌گذارد.

در دنیای رسانه، برخی ممکن است تصور کنند که پرحرفی نشانه‌ی حضور است و تکرارِ حضور به معنای موفقیت است، اما حقیقت کاملاً متفاوت است. بیننده به دنبال کسی نیست که مدام صحبت کند؛ بلکه به دنبال صدایی است که حامل یک ایده باشد و مجری‌ای که با او احساس کند کلمه ارزش و معنا دارد.

تکرار، زمانی از حد خود فراتر رود، درخشش کلام را از بین می‌برد. همان ایده، همان عبارات و همان لحن، باعث می‌شود مخاطب احساس کند محتوا در یک دایره بسته می‌چرخد و با گذشت زمان، دیگر منتظر آنچه گفته خواهد شد نمی‌ماند، زیرا از پیش می‌داند چه خواهد شنید!

و در اینجا مسئولیت مجری نمایان می‌شود. خواسته این نیست که مجری صرفاً به این دلیل که زمان پخش وجود دارد، صحبت کند؛ بلکه باید بداند چرا صحبت می‌کند، چه می‌خواهد منتقل کند و چگونه می‌تواند با روشی متفاوت و نزدیک به دل مردم ارتباط برقرار کند.

مجری موفق می‌داند که سکوت گاهی گویاتر از کلام است و جمله‌ای کوتاه ممکن است تأثیری بیشتر از سخنرانی طولانی داشته باشد. او همچنین می‌داند که هر موضوعی زبان خود را دارد و هر موقعیتی لحن خاص خود را دارد، و بیننده صرفاً یک دریافت‌کننده‌ی کلمات نیست، بلکه انسانی است با احساسات، زمان و علایق خاص.

بنابراین، حضور در مقابل دوربین به تنهایی مجری تأثیرگذاری نمی‌سازد. ممکن است فردی را ببینید که روز پس روز در برنامه‌ها تکرار می‌شود، اما حضورش بدون آنکه ردی در حافظه‌ها به جا بگذارد، می‌گذرد. در مقابل، مجریانی وجود دارند که شاید زیاد ظاهر نشوند، اما وقتی صحبت می‌کنند، مردم به حرف‌هایشان گوش می‌دهند، زیرا عادت ندارند کلام را صرفاً برای کلام ارائه دهند؛ بلکه برای هر حضور ارزشی و برای هر کلمه جایگاهی را انتخاب کرده‌اند.

رسانه در ذات خود، پیش از آنکه شهرت باشد، مسئولیت است. مجری‌ای که این مسئولیت را محترم می‌شمارد، تنها از خود نمی‌پرسد: «چند بار ظاهر شدم؟» بلکه می‌پرسد: «چه چیزی ارائه دادم؟ چه چیزی افزودم؟ و آیا ایده‌ای جدید، احساسی زیبا یا اطلاعاتی ارزشمند که ماندگار شود، در ذهن بیننده به جای گذاشتم؟»

بنابراین، نباید حضور به خودی خود به هدفی تبدیل شود و تکرار نباید به ابزاری برای اثبات حضور مبدل گردد. مخاطب هوشمندتر از آن است که تصور می‌کنیم و می‌تواند بین حضور واقعی و حضور مصنوعی، و بین کسی که به صفحه نمایش می‌آید تا چیزی ارائه دهد و کسی که فقط برای دیده شدن می‌آید، تمایز قائل شود. صفحه نمایش نیازی به کسی ندارد که آن را با کلمات پر کند، بلکه به کسی نیاز دارد که آن را با معنا پر کند. حضور واقعی این نیست که مردم تو را زیاد ببینند، بلکه این است که به خاطر بسپارند چه گفتی!