الزام به برابری و عدالت میان مردم

زنی از بنی مخزوم عادت داشت که با حیله از مردم اموال را به امانت بگیرد و سپس آن را انکار کند. یک بار، زیورآلاتی را استعاره کرد و آن را انکار نمود، اما نزد او پیدا شد. این موضوع به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رسید و ایشان تصمیم گرفتند تا حد الهی، یعنی قطع دست او، را اجرا کنند. او زنی با شرف و از خاندانی اصیل در قريش بود.

قریش نگران این زن و حکمی بودند که قرار بود علیه او اجرا شود، و درباره اینکه چه کسی را به عنوان واسطه نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بفرستند تا از او درخواست کند تا از او دفاع کند، مشورت کردند. آنها کسی را شایسته‌تر از اسامه بن زید ندیدند، زیرا او نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بسیار نزدیک و محبوب بود. بنابراین، اسامه نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رفت و از او درخواست کرد.

پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از او خشمگین شد و با سرزنش به او گفت: «آیا تو برای اجرای یکی از حدود الهی شفاعت می‌کنی؟» سپس ایشان به عنوان خطیبی در میان مردم ایستادند تا اهمیت چنین شفاعتی را که باعث تعطیلی حدود الهی می‌شود، برای آنها روشن کنند. از آنجا که این موضوع برای بسیاری از آنها مهم بود، به آنها اطلاع دادند که دلیل هلاکت اقوام پیشین در دین و دنیا این بود که آنها حدود را فقط بر ضعیفان و فقرا اجرا می‌کردند و قویان و ثروتمندان را رها می‌کردند. این امر باعث بی‌نظمی و گسترش شر و فساد در میان آنها می‌شد و خشم و مجازات الهی بر آنها حقی می‌شد. سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) سوگند یاد کردند که اگر چنین عملی از سوی سرور زنان جهان، دخترشان فاطمه (که خداوند او را از چنین چیزی حفظ کند) انجام می‌شد، باز هم حکم الهی را علیه او اجرا می‌کردند.

از فواید این حدیث می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: عدم پذیرش شفاعت در اجرای حدود پس از رسیدن به مقام حکومتی. همچنین، کسی که امانت را انکار کند، حکم دزد را دارد و دستش قطع می‌شود. از این حدیث همچنین این نتیجه گرفته می‌شود که عدالت و برابری بین مردم، چه غنی و چه فقیر، چه شریف و چه پست، در احکام و حدود و در هر چیزی که مشترک هستند، ضروری است.