وقتی تخریب تابلو به یک عمل هنری تبدیل میشود... ۶ هنرمند از جمله «بانکسی» آثار خود را با دستهایشان سوزاندند و پاره کردند
چرا هنرمندی سالها را صرف ساخت آثار خود میکند، و سپس در یک لحظه تصمیم میگیرد آنها را بسوزاند، پاره کند یا بگذارد در حضور تماشاگران خودتخریب شوند؟
این پرسش را روزنامه فرانسوی «لو موند» از طریق شش تجربه که از قرن شانزدهم تا بانکی را در بر میگیرد، مطرح کرد تا نشان دهد که تخریب اثر هنری همیشه بیانگر پشیمانی نبوده، بلکه میتواند به بخشی از خودِ هنر تبدیل شود.
بر اساس گزارش این روزنامه، جان تانگلی، هنرمند سوئیسی، در سال ۱۹۶۰ در موزه هنر مدرن نیویورک، دستگاهی بزرگ از چرخها، موتورهای الکتریکی، پیانو و قطعات دورریختنی ساخت و از ابتدا آن را طوری طراحی کرد که در حضور حدود ۲۵۰ نفر خودتخریب شود. اسناد موزه تأیید میکنند که این اثر با عنوان «احترام به نیویورک» نامگذاری شده بود و اصلاً قصد ماندگاری آن وجود نداشت.
هنرمند آمریکایی، جان بالدساری، در سال ۱۹۷۰ حتی فراتر رفت و مجموعهای بزرگ از نقاشیهای گذشته خود را در کوره سوزاند و این کار را به عنوان آغاز مرحلهای جدید در مسیر هنریاش تفسیر کرد.
در سال ۱۹۶۸، تانیا مورو، هنرمند فرانسوی، بیشتر آثار گذشته خود را سوزاند، زیرا احساس میکرد نقاشی برای او به یک عادت تبدیل شده و دیگر جستجوی هنری واقعی نیست. همچنین گوستاو میتزرگ، ایده «هنر خودتخریبگر» را به محور اصلی یک پروژه هنری و سیاسی کامل تبدیل کرد.
«لو موند» اضافه میکند که مشهورترین نمونههای مدرن در سال ۲۰۱۸ رخ داد، زمانی که تابلوی بانکی با عنوان «دختری با بادکنک» در لحظه فروش در حراجی ساتبیز، از طریق دستگاهی مخفی شده در داخل قاب، به تکهتکه شد. این اقدام به عنوان اعتراض به سیستم حراجیها انجام شد. نکته جالب اینجاست که نسخه پارهشده که با عنوان «عشق در سطل زباله» بازنامگذاری شد، سه سال بعد به قیمت حدود ۱۸.۶ میلیون پوند استرلینگ فروخته شد.
در این موارد، تخریب هنر پایان آن نبود؛ بلکه گاهی لحظهای بود که شهرت آن را رقم زد.
