فیلمی که سه داستان را روایت می‌کند و زندگی را از دریچه‌ای دیگر می‌نگرد: «نور» پشت هر مانعی، انسان است

هر آنچه در مقابل دوربین روایت می‌شود، نیازمند بازیگر است؛ زیرا داستان‌هایی وجود دارند که تنها با زیستن دقیق جزئیاتشان است که می‌توان به قلب مخاطب راه یافت. از این فضا، فیلم مستند «نور» (Luminous) به کارگردانی و تهیه‌کنندگی منصور الیبهونی الظاهری، که نگاهی درونی به جهان افراد دارای معلولیت دارد و از تصویر کلیشه‌ای که انسان را در معلولیتش خلاصه می‌کند فاصله می‌گیرد، آغاز می‌شود.

این فیلم قرار است در سپتامبر ۲۰۲۶ در سینماهای امارات متحده عربی اکران شود و سه تجربه اماراتی متفاوت را ارائه می‌دهد که در آن‌ها، اراده به زندگی، توانایی رویارویی با چالش‌ها و تبدیل آن‌ها به فضایی برای خودشناسی و کشف استعداد، گرد هم آمده‌اند. این تجربیات متعلق به نورة البلوكی، احمد الهاشمی و الدانة الهاشمی است؛ افرادی که خود را نه به عنوان «مواردی» که نیاز به ترحم دارند، بلکه به عنوان انسان‌هایی با آرزوها، استعدادها و جاه‌طلبی‌هایی معرفی می‌کنند که شایسته دیده و شنیده شدن هستند.

الظاهری انتخاب کرده است که به قهرمانان فیلم فضایی واقعی برای صحبت درباره خود، ترس‌ها، پرسش‌ها و لحظات دشوار گذشته‌شان، و همچنین مسیری که آن‌ها را به کشف توانایی‌هایشان رهنمون شده، اختصاص دهد. بنابراین، این تجربه بیشتر بر پایه آن است که به آن‌ها اجازه دهد خودشان صاحب صدا، تصویر و روایت باشند، تا اینکه بر پایه روایت دیگران از داستان‌هایشان استوار باشد.

نورة البلوكی، که در حوزه رسانه فعالیت می‌کند، پیش از رسیدن به فضایی از سازش با خود و اصرار بر تداوم، بخشی از زندگی و سفر پرچالش خود را در مقابل دوربین آشکار می‌سازد. در تجربه او، صندلی چرخدار عنوان شخصیتش نیست، بلکه جزئی از زندگی زنی است که حضور حرفه‌ای خود را ثابت کرده و کار و خلاقیتش را ادامه داده است.

احمد الهاشمی موسیقی را به عنوان زبانی برای بیان انتخاب می‌کند؛ در مقابل پیانو، نیاز به کلمات کمرنگ می‌شود و نت‌ها وظیفه ارتباط و کشف دنیای درونی او را بر عهده می‌گیرند. موسیقی در تجربه او به فضایی برای گفت‌وگو و بیان تبدیل می‌شود و گواهی بر این حقیقت است که استعداد می‌تواند راه خود را حتی در شرایطی که برای دیگران دشوارتر به نظر می‌رسد، پیدا کند.

الدانة الهاشمی با روایتی متفاوت ظاهر می‌شود؛ او دوربین را «چشم دوم» خود کرده و از اشتیاقش به ساخت فیلم به عنوان وسیله‌ای برای درک جهان و معرفی تجربه‌اش استفاده می‌کند. ایستادن در مقابل دوربین کار آسانی نبود، اما او انتخاب کرد با ترس‌هایش رویارویی کند و کشف کند که صحبت درباره چالش‌ها از انسانیت نمی‌کاهد و پذیرش خود می‌تواند گامی نخست برای نزدیک شدن به رویا باشد.

در پس‌زمینه این داستان‌ها، تجربه منصور الیبهونی الظاهری به عنوان کارگردانی حاضر است که فضایی متفاوت را برای قهرمانانش گشوده است. نقش او محدود به انتقال داستان‌هایشان به پرده سینما نبود، بلکه بر فراهم کردن فرصتی برای مشارکت آن‌ها در ساخت تجربه‌ای هنری که بیانگر آن‌ها باشد و فضایی برای ابراز وجودشان را خارج از تصاویر کلیشه‌ای فراهم کند، استوار بود.

در اینجا ویژگی متمایز «نور» برجسته می‌شود؛ فیلم افراد دارای معلولیت را در یک دسته قرار نمی‌دهد و آن‌ها را تنها از زاویه چالش ارائه نمی‌کند، بلکه به هر شخصیت اجازه می‌دهد با علایق، توانایی‌ها و آرزوهایش ظاهر شود. نورة در رسانه، احمد در موسیقی، و الدانة در ساخت فیلم؛ سه مسیر متفاوت که آن‌ها را جست‌وجوی فضایی مشترک برای این است که انسان بتواند خودش باشد، پیوند می‌دهد.

از این منظر، «نور» نه تنها فیلمی درباره عبور از موانع است، بلکه تلاشی است برای نگاهی فراتر از آن‌ها؛ به انسانی که زندگی می‌کند، رویا می‌بافد، کار می‌کند و خلاقیت نشان می‌دهد، و به فرصت‌هایی که می‌توانند نگرش جامعه نسبت به تفاوت‌ها را تغییر دهند.

فیلم پیامی ساده را مطرح می‌کند: ممکن است مانع برای چشم واضح باشد، اما انسانی که پشت آن ایستاده، بزرگ‌تر از آن است که توسط مرزهایی که دیگران می‌بینند خلاصه شود. سه داستان، سه مسیر متفاوت، اما نور یکی است... نور انسان زمانی که فردی را می‌یابد که به توانایی او برای روایت داستان خود باور دارد.