گناهان پدران، بر دوش فرزندان

می‌گویند گاهی فرزندان بهای اشتباهاتی را می‌پردازند که خود مرتکب نشده‌اند. شاید سخت‌ترین تجربه‌ای که انسان با آن روبرو می‌شود، این باشد که ببیند در حال زندگی کردن نتایج تصمیماتی است که پیش از آنکه حق انتخاب داشته باشد، دیگران اتخاذ کرده‌اند. خانواده نخستین مکانی است که کودک در آن معنای عشق، امنیت و اعتماد را می‌آموزد و در آنجا شخصیت او و نگرشش به خود و دیگران شکل می‌گیرد. بنابراین، اختلافات مستمر والدین، فریاد زدن و تحقیر در حضور فرزندان، دیگر تنها یک مشکل بین زن و شوهر باقی نمی‌ماند، بلکه به ترس و اضطراب درونی کودکی تبدیل می‌شود که نمی‌فهمد چرا خانه‌اش به مکانی ناامن تبدیل شده است. گاهی اوقات جدایی بهترین راه‌حل برای والدین است، اما اشتباه واقعی زمانی آغاز می‌شود که فرزندان به ابزاری برای انتقام تبدیل شوند و هر طرف تلاش کند تصویر طرف مقابل را در ذهن آن‌ها مخدوش کند. کودک هر دو والد خود را دوست دارد و نباید او را مجبور به انتخاب یکی از آن‌ها کرد.

از دیگر اشتباهاتی که ما آن‌ها را دست‌کم می‌گیریم، مقایسه فرزندان با یکدیگر است: «برادرت از تو بهتر است» یا «چرا مثل فلانی نمی‌شوی؟». این کلمات از نگاه والدین ساده به نظر می‌رسند، اما ممکن است حس حسادت و احساس کمبود را در روح فرزند بکارند و شاید تأثیری بر رابطه او با خواهر و برادرانش حتی پس از بزرگ شدن بگذارند. اما اشتباهی که برخی از پدران هنگام تلاش برای تحقق رویاهای خود از طریق فرزندان درک نمی‌کنند این است که فرزندان نسخه دیگری از ما نیستند؛ آن‌ها شخصیت، آرزوها و انتخاب‌های خود را دارند و وظیفه ما هدایت و حمایت از آن‌هاست، نه انتخاب زندگی به جای آن‌ها.

بنابراین، پدران تلاش می‌کنند تمام نیازهای فرزندان از جمله پول، آموزش و سفر را تأمین کنند، اما گاهی مهم‌ترین چیز را فراموش می‌کنند: درک و پذیرش عاطفی. فرزند نیاز به کسی دارد که به حرف‌هایش گوش دهد و بپرسد: «حالت چطور؟» و کسی که او را در آغوش بگیرد وقتی می‌ترسد و به او احساس محبوبیت و پذیرش بدهد.

علاوه بر این، هیچ پدر یا مادری وجود ندارد که اشتباه نکند؛ کمال مطلق وجود ندارد. اما اعتراف به اشتباه از جایگاه والدین نمی‌کاهد. بنابراین، برخی از اشتباهاتی که پدر و مادر آن‌ها را دست‌کم می‌گیرند، ممکن است برای آن‌ها به عنوان یک رویداد گذرا بگذرد، اما سال‌های طولانی در حافظه فرزندان باقی می‌ماند. وقتی پدر به فرزندش می‌گوید: «من در حق تو اشتباه کردم، مرا ببخش»، به او می‌آموزد که انسان واقعی مسئولیت اعمال خود را می‌پذیرد. مشکل اینجاست که برخی از فرزندان بزرگ می‌شوند در حالی که زخم‌های کودکی خود را با خود حمل می‌کنند و سپس بدون قصد آن‌ها را به خانواده و فرزندان خود منتقل می‌کنند. به این ترتیب، اشتباه به چرخه‌ای تبدیل می‌شود که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌گردد.

فرزندان مسئول اختلافات، شکست‌ها و انتخاب‌های نادرست ما نیستند. برخی از اشتباهات پدران در همان لحظه پایان می‌یابد، اما برخی دیگر اثر واقعی خود را زمانی آغاز می‌کنند که فرزندان بزرگ شوند.

[email protected]