مبارزه و امید، راه موفقیت
بیشک زندگی سرشار از تلاش و مبارزه است و مردم یکی از ارکان این نبرد روزانهاند که هر روز برای معیشت و آیندهای بهتر میجنگند و تا عمق ریشههای این زندگی فرو میروند تا دهان فرزندانشان را سیر کنند و شکمهای گرسنهشان را با لقمهای از نان، آمیخته با دانههای عرقی که از کف تلاش پیوستهشان میچکد، پر کنند. بیشک این تلاش تنها با جرقهای از امید، که بخشی از واحة زندگی بیآبوعلف است، جهتگیری مییابد؛ چرا که امید نوری است که جنبههای خاموش در اعماق جان را روشن میسازد و آنها را به سرودی تبدیل میکند که ارادههای انسانی برای رسیدن به اهداف مورد نظرشان آن را تکرار میکنند. هنگامی که به این بشریت با اشکال و طبقات مختلفش مینگریم، بیشک خواهیم دید که همگی با پشتکار در پی هدف و رویایی هستند که میخواهند به آن دست یابند و آن را محقق سازند. و این هدف و این رویا تنها در صورتی محقق میشوند که در انسان طمع و امید وجود داشته باشد، و طمع و امید نیز تنها زمانی متولد میشوند که افکار و نوآوریها از دژ مستحکم خود سرازیر شوند و جرقهای از نور را پدید آورند؛ سپس این جرقه بزرگتر و گستردهتر شده و به پرتویی تبدیل میشود که ما را به آرزوی امیدمان میرساند.
زیرا کلمه «امید» تأثیری جادویی بر کسانی دارد که به آن تکیه میکنند: دانشآموز بخش زیادی از زمان و جان خود را فدا میکند به امید اینکه با کوشش و جدیتش به پیشرفت و موفقیت مورد نظرش برسد؛ کارمند تمام توان خود را به کار میگیرد تا به خودش دست یابد و رؤسایش را راضی نگه دارد تا شادی را به دیگران هدیه دهد؛ و مادر تمام توان خود را صرف میکند و از جان خود میگذرد تا بذر امید را در وجود فرزندش بکارد، تا او بر تخت قلبش به عنوان فرزندی کوشا تاجگذاری کند و مادر در پیش روی سایر مادران از او احساس افتخار و مباهات کند.
بیشک انسان باید در کنار امید، جهاد و تلاش کند تا به آنچه آرزو دارد دست یابد، زیرا دوزهای محرک این امیدِ توانمند است که میتواند تمام این تلاشها و فعالیتها را به زندگیای پربار از کار و تولید تبدیل کند؛ چرا که بدون امید، زندگیای وجود ندارد و بدون تلاش، موفقیتی حاصل نمیشود؛ تا نسل حاضر ما در آرامشی زندگی کند که با عشقی پایدار فرا گرفته شده باشد، تا نیکی از ظرف آیندهای که سرشار از خوشبینی، امید و موفقیت است، جاری گردد.
