کتابت.. بیرونریزی سموم درونیات!
نوشتن تنها بیان احساسات، یا درخشش کلام، یا انتقال یک ایده نیست؛ بلکه بیرون ریختن دردهای پنهان در سینهها، تخلیهی آنچه در روحهای سرکوبشده انباشته شده، و دفع سموم روحهای زخمخورده است.
سم اگر در بدن بماند، آن را فرسوده میکند؛ اگر در ذهن باقی بماند، آن را فاسد میسازد؛ و اگر بر انسان چیره شود، او را میکشد.
نوشتن، بیرون ریختن آشوبهای درونی است تا بر شما مسلط نشوند. بسیاری از انسانها سکوت میکنند و آنچه از غمها و اندوههای درونیشان میگذرد، فاش نمیسازند؛ این سکوت به شکل سمی کشندهای درمیآید که در بدنشان پخش میشود تا آخرین نشانههای زندگی را از روحشان بچیند.
در دورانی که انسانها به یکدیگر اعتماد ندارند و مردم به مردم باور ندارند، پناه بردن به کاغذ و قلم امری اجتنابناپذیر شده است. اگر انسانها در حفظ عهد و پیمان با سکوت خیانت میورزند، قلم شما را خیانت نمیکند و کاغذ شما را فاش نمیسازد.
باید گفتگو کرد، حتی فریاد زد. گاهی احساسات آنچنان سرشار و سیلآسا میشوند که مهار و کنترل آنها ممکن نیست؛ اگر به هر شکلی که هست بیرون نریزند، خواهید دید که بیمار شدهاید، بدنتان ضعیف شده و روحتان آلوده گشته است.
تختهای بیمارستانها پر از بیماران است که از زخمهای روانی، خیانتهای عاطفی و زیانهای مادی رنج میبردند؛ این دردها به سرطانهای جسمی، انسداد عروقی و تورمهای روده بزرگ تبدیل شدند.
دعوت به بیرون ریختن سموم درونی، هدفش محافظت از شما در برابر بیماریهای جسمی ملموس است؛ چرا که بیماریها ناگهان ظاهر نمیشوند، بلکه به شکل کلمات آزاردهنده، موقعیتهای سخت یا اخبار شوکهکننده وارد زندگی میشوند.
