تیماء العزیزه
دهر، روزهای درازی را با من گذراندی؛ ای دهر، وعدهات را شکستی و گمانم را ناامید کردی.
من کویت را با عشقی شدید دوست دارم، اما نه به شیوهی فرزندخواندگی.
الجهراء، ای تیمای عزیز، از او بپرس و دربارهاش و دربارهی من جویا شو.
من در آنجا شیفته و مجذوبم و دل به او باختهام.
من در آنجا شیقهام و علاقهمندم.
من او را پنهانی و آشکارا دوست داشتم و در آنجا آرزوهایم را طولانی کردم.
ما در حومههای آن، برهنه قدم میزدیم؛ من از آنم و او نیز از من.
تا زمانی که زندهام، من از آنم و متعلق به اوست.
من خاک سرزمینم را دوست دارم و هرگز دست از آن برنمیدارم.
من به عهد خود وفادارم.
من آن را ترک نمیکنم، زیرا...
باغهایی داریم که بلند و استوارند، گویی هرگز آنها را ندیدهام.
صدای چاهها و آسیابها، همراه با طلوع خورشید، در گوشم طنینانداز است.
ای حومههای الجهراء، دوستان راهم کجا هستند؟
و عزیزانم، پسران سالهایم کجا هستند؟
ویرانههایی داریم که از میان رفته و نابود شدهاند و دهر آنها را به تیر گذر زمان پرتاب کرده است.
ما عمری طولانی در آنجا زیستیم و با آرامش و تأمل در آنجا قدم زدیم.
بر درختانشان آواز میخوانند و پرندگانی بر شاخههایشان آواز سر میدهند.
