جابر الأحمد فرهنگی: «سفری» به روح تئاتر

«سفر» تنها یک تجربه تئاتری گذرا نبود، بلکه گویی دعوتی بود به تأمل در معنای مسیری که انسان طی می‌کند و رویاهایی که با خود همراه دارد، فارغ از تغییر ایستگاه‌ها. در صحنه تئاتر استودیوی مرکز فرهنگی شیخ جابر الاحمد، شرکت‌کنندگان میوه برنامه «پرسه شماره یک» را ارائه دادند و تأکید کردند که آموزش واقعی توانایی خلق نمایش‌هایی را دارد که پیش از هر تزئین، از ایده‌ای جان‌دار برخوردارند.

این نمایش از یک دیدگاه فلسفی آغاز شد که بازیگر را در مرکز داستان قرار می‌داد؛ بدون دکورهای بزرگ یا جلوه‌های ویژه‌ای که توجه را به خود جلب کنند، بلکه با حضور انسانی که بر پایه بدن، صدا و احساس استوار است و جهانی کامل را با تخیل هنرمند و توانایی او در برقراری ارتباط با مخاطب می‌سازد.

ساختار تئاتری نمایش با زبانی نمادین بود، جایی که سفر به آینه‌ای از زندگی خود تبدیل شد؛ با تمام انتظارها، لغزش‌ها، امیدها و آغازهای نوین آن. از طریق صحنه‌های پی‌درپی، مخاطب همراه شخصیت‌ها از تحولات روانی و عاطفی آن‌ها گذشت و تا جایی پیش رفت که به شریکی در کشف معنا تبدیل شد، نه صرفاً تماشاگری که در صندلی خود نشسته است.

روش‌های اجرا در صحنه‌های فردی، دوتایی و گروهی متنوع بود و با به‌کارگیری حرکت، دیالوگ‌سرایی، آواز و بیان بدنی در تابلوهایی هماهنگ، ریتم نمایش حفظ شد و حالت هماهنگی که شرکت‌کنندگان به آن دست یافته بودند و توانایی آن‌ها در به‌کارگیری ابزارهای هنری‌شان برای خدمت به ایده، برجسته گردید.

داستان نمایش از درون سالن انتظار یک فرودگاه آغاز می‌شود، جایی که همه برای سفر آماده می‌شوند، پیش از آنکه لغو پرواز به دلیل خرابی هواپیما اعلام گردد. اما این رویداد تنها دروازه‌ای به سوی سفری متفاوت بود؛ حقیقتی که نمایش می‌خواست بگوید مهم‌ترین سفرها از فرودگاه‌ها آغاز نمی‌شوند، بلکه از صحنه تئاتر و از انسان آغاز می‌شوند، زمانی که تصمیم می‌گیرد با خود روبرو شود و هرچند که زمین خورد، به راه خود ادامه دهد.

عبدالله عبدالرسول، کارگردان باتجربه تئاتر، پشت این تجربه ایستاده است؛ او از طریق این کار، بر کشف استعدادهای جوان پافشاری کرده و به این باور است که آینده تئاتر از کارگاه آموزشی صادقانه و از فرصتی آغاز می‌شود که به استعدادها داده می‌شود تا خود را بیان کنند و نخستین گام‌های خود را با اعتماد به نفس بر صحنه بردارند.

«سفر» پیامی ساده و در عین حال عمیق به جا گذاشت: برخی سفرها ممکن است پیش از آغاز متوقف شوند، اما سفر انسان با رویایش ایستگاه پایانی نمی‌شناسد؛ هر پایان ممکن است آغازی نو باشد که سزاوار زیستن است. سپاس از عبدالله عبدالرسول برای تلاشش در این «سفر» انسانی، و سپاس از شرکت‌کنندگانی که از طریق آن، نخستین رویای خود را بر صحنه تئاتر متولد کردند.