عبدالله العلی: نیروهای عراقی خانه‌ام را محاصره کردند و به مادرم تهدید کردند، بنابراین مجبور شدیم در زمان حمله کشور را ترک کنیم

ندى ابونصر: تهاجم عراقی کویت در دوم اوت ۱۹۹۰ تنها یک رویداد سیاسی و نظامی گذرا نبود، بلکه مصیبتی انسانی بود که در حافظه کسانی که آن دوران را تجربه کردند حک شد. ما گواهی‌های زنده و داستان‌های واقعی را مرور می‌کنیم که توسط افرادی که آن روزهای سخت را زیسته‌اند روایت می‌شود و جزئیات مقاومت، درد، امید و آزادی را برای ما به تصویر می‌کشد. با فرمانده سابق امنیت حلی، عبدالله علی، که اکنون بازنشسته است، گفتگو کردیم تا گواهی شخصی خود را درباره تهاجم عراقی بیان کند. وی گفت: «در صبح روز دوم اوت سال ۱۹۹۰، من درجه ستوان دومی داشتم و به عنوان مأمور تحقیقات در ایستگاه پلیس جابریه کار می‌کردم. پس از پایان شیفت شبانه‌ام به خانه بازگشتم و در اوایل صبح، تماسی از سوی همکارانم دریافت کردم که به من اطلاع دادند نیروهای عراقی وارد کویت شده‌اند. در ابتدا فکر کردم این موضوع شوخی است، اما به سرعت درک کردم که تهاجم به واقعیت تبدیل شده و این شوکه‌ای بود که توصیف‌ناپذیر بود. در ماه‌های اولیه تهاجم، با یکی از دوستانم همکاری کردم تا گواهینامه‌های رانندگی، دفترچه‌های خودرو و هویت‌های شهرداری را با نام‌های مستعار تهیه کنیم تا به افسران و نظامیان کمک کنیم تا بدون تعقیب و گریز توسط نیروهای اشغالگر به راحتی حرکت کنند. وی افزود: یکی از خاطراتی که هرگز فراموش نمی‌کنم، بازدید از شهید احمد قبازرد، رحمة الله علیه، همکار، دوست و افسر وزارت کشور است. وی هنگام وقوع تهاجم خارج از کویت بود، اما با وجود خطرات به وطنش بازگشت و این اقدام نشان‌دهنده شجاعت و وفاداری او به کویت است. از من خواست تا هویت‌ها و مدارک جعلی برای او و تعدادی از افسران تهیه کنم و به او قول دادم که فردا آماده خواهند بود، اما او برای تحویل گرفتن آن‌ها بازنگشت. پس از حدود دو هفته، تماسی از سوی یکی از آشنایان در بیمارستان مبارک دریافت کردم که به من اطلاع داد نیروهای اشغالگر جسد شهید احمد قبازرد را در ورودی بیمارستان رها کرده‌اند. من و دو تن از دوستانم به سردخانه منطقه شرق رفتیم، با وجود گشت‌های شدید و نقاط بازرسی متعدد در آن زمان. ما قبل از اجازه ورود، تحت بازرسی دقیق قرار گرفتیم. پدر و مادر شهید و تعدادی از دوستانش منتظر رسیدن جسد بودند. وقتی خودروی حمل جسد رسید، جسد را به داخل بردیم تا آماده غسل دادن شود. پس از این حادثه، وضعیت امنیتی خطرناک‌تر شد و اطلاعاتی به نیروهای اشغالگر رسید مبنی بر اینکه من برای کمک به مقاومت، هویت‌ها و گواهینامه‌ها را جعل می‌کنم. پیش از رسیدن آن‌ها فهمیدم که قصد یورش به خانه‌ام را دارند، بنابراین خانه را ترک کردم و به مکان دیگری رفتم. نیروهای عراقی خانه را محاصره کردند و با دقت جستجو کردند، اما چیزی نیافتند. آن‌ها مادر من را تهدید کردند و مجبور کردند تعهدی امضا کند، پس از اینکه به آن‌ها گفتند من خارج از کویت هستم و اگر مرا پیدا کنند، او را مجازات خواهند کرد. پس از آن، من و یکی از برادرهایم درک کردیم که ماندن مادرمان در کویت دیگر ایمن نیست، بنابراین تصمیم به ترک کشور گرفتیم. با کمک یک فرد لبنانی، توانستیم به مرزهای عراقی برسیم و از کویت خارج شویم، سپس از طریق ایران به عربستان سعودی رفتیم و به ارتش کویت پیوستیم. هنگام آغاز عملیات‌های آزادی، ما جزو اولین گروه‌هایی بودیم که همراه با ارتش کویت و نیروهای پلیس بازگشتیم. پس از آزادی، وظایف خود را در وزارت کشور آغاز کردیم و به چندین مأموریت امنیتی گمارده شدیم و با تمام وفاداری به خدمت وطن خود ادامه دادیم. پیام من به نسل فعلی این است که همیشه آنچه کویت از آن گذشت را به یاد داشته باشد و درس‌های آن دوره سخت را بیاموزد. وحدت ملی و انسجام میان مردم کشور بزرگ‌ترین دلایل قدرت هستند و هیچ جایی برای تفرقه یا شکاف وجود ندارد.»