شریکه به «الأنباء»: دستور اعدامم در روزهای حمله صادر شد، اما نقص در امضاها مانع اجرای آن شد
&cropxunits=450&cropyunits=300&w=600)
دکتر عبدالله الشریکه، مدیر مرکز ترویج میانهروی در وزارت اوقاف، بخشی از تجربیات خود را در دوران اسارت توسط سربازان عراقی، نحوه رهایی از اسارت و اقداماتی که در آن مدت برای آزادی کشور انجام داد، بازگو کرد.
او گفت: «این روزها فراموشنشدنی هستند و تاریخ آنها را جاودانه خواهد کرد.» وی همچنین چگونگی نجات خود از اعدام در آخرین لحظات را روایت کرد و درباره سختیهایی که در آن دوران دشوار متحمل شد، سخن گفت. در ادامه، متن کامل این گفتگو آمده است:
از آغاز اسارت شما توسط نیروهای عراقی بگویید.
در روز دوم حمله صدامی، مصادف با دوم اوت ۱۹۹۰، که روز پنجشنبه بود، من در آن زمان کارمند وزارت کشور بودم. پیش از رفتن به محل کار صبحانهام را با مادرم (خداوند او را بیامرزد) میخوردم که صدای انفجارهای شدیدی شنیدیم. خانه ما نزدیک به پاسداران ملی کویت بود، اما به ذهنمان خطور نمیکرد که حملهای به کویت صورت گرفته است.
به محل کارم رفتم و در مسیر، ماشینهای نظامی و سربازان را دیدم، اما آن ماشینها متعلق به ارتش کویت نبودند. به سمت محل کارم ادامه دادم و متوجه حمله شدم. حدود دو هفته در خانه ماندگرم و اوضاع برایمان مبهم بود؛ هیچکس نمیدانست چه اتفاقی در حال رخ دادن است، چرا و چه کسی پشت این ماجراست.
پدرم پیشنهاد داد به عربستان سعودی برویم و با او خارج شدم تا خانوادهام را جمعآوری کنم. تصمیم پدرم خردمندانه بود. تنها من و پدرم رانندگی میکردیم. پس از رسیدن به عربستان سعودی، در منطقه المجمعه، در روستایی به نام حریمه اقامت گزیدیم. دو هفته با پدر و مادرم ماندگرم و سپس پس از تأمین اقامت خانواده، برای مشارکت در مقاومت با جوانان کویتی به کویت بازگشتم.
ما تصور میکردیم در مقاومت موفق خواهیم شد، اما با واقعیت تلخی روبرو شدیم. بعداً دستوراتی از سوی رهبری سیاسی کویت در خارج از کشور صادر شد تا عملیاتها کاهش یابد، زیرا نتایج آن خردمندانه نخواهد بود و مقاومت نمیتواند آسیب جدی به دشمن وارد کند، در حالی که دشمن در حال ویرانی کشور و شهرها و کشتن خانوادهها بود. بنابراین، متأسفانه، حکمت در آن بود که از مقاومت دست بکشیم.
از دوران دستگیری و آزارهایی که متحمل شدید بگویید.
هنگام بازگشت من از عربستان سعودی به کویت همراه با دوستان کویتیام برای مشارکت در مقاومت، ماشین ما در مسیر خراب شد. ما هفت جوان بودیم که برخی از آنها (خداوند آنها را بیامرزد) جان باختند و برخی دیگر هنوز زندهاند. ما را به ایست بازرسی الجهراء بردند و مدتی را در آنجا زندانی بودیم. سپس به تیپ ۳۵ و بعد به تیپ ششم منتقل شدیم. پس از بازجویی از ما، ما را به الزبیر فرستادند و سه هفته در آنجا ماندگرم. سپس ما را به زندان صفوان منتقل کردند؛ البته آنها نمیدانستند که ما نظامی هستیم. در نهایت، ما را به منطقه بصره بردند تا حکم اعداممان را اجرا کنند.
اما وقتی به قائممقام بصره در آن زمان مراجعه کردیم، متوجه شدیم که برخی از اسناد دارای نقص در امضاها هستند. خداوند متعال به او الهام کرد که اجرای حکم را رد کند و از سربازان عراقی خواست تا ما را بازگردانند تا امضاهای لازم را از مقامات وقت در کویت تکمیل کنیم؛ چرا که آنها کویت را یکی از استانهای عراق میدانستند.
چگونه از زندان خارج شدید؟
* ما پس از پرداخت رشوه مالی و با کمک یک وکیل عراقی که در این زمینه به ما یاری رساند، از زندان آزاد شدیم. به ما دستور داده شد که هیچ اشارهای به ورود غیرقانونی به کشور نکنیم و ادعا کنیم که چوپانان بدوی هستیم که راه را گم کردهایم و به دنبال گوسفندانمانی بودیم که در بیابان از ما گم شده بودند. روز بعد به دادگاه رفتیم و روایتی را که وکیل به ما القا کرده بود، به قاضی اطلاع دادیم. در همان روز آزاد شدیم و از طریق مرز با عراق، پیاده و گاهی با خودرویی که برای ما هماهنگ شده بود، به کویت بازگشتیم. در یکی از موارد، مدتی سوار بر یک خودروی پیکاپ شدیم و سپس سوار اتوبوسی شدیم و متوجه شدیم که تمام سرنشینان آن سربازان عراقی بودند. برای اولین بار بود که بسیاری از سربازان عراقی را با همدلی و همدلی با خود میدیدم، تا اینکه به الجهراء رسیدیم.
و چگونه از کویت خارج شدید؟
* خودروی دوستانمان را برداشتیم و سفری را در تاریکی آغاز کردیم و چراغهای جلو و عقب را خاموش کردیم تا کسی از سربازان صدام ما را تعقیب نکند. اما متوجه شدیم که در بیابان راه را گم کردهایم، بنابراین تصمیم گرفتیم دوباره به کویت بازگردیم.
در آن لحظه، نورافکنهای قدرتمندی در مقابل ما ظاهر شد و گمان بردیم که متعلق به یکی از اردوگاههای عراقی است. تنها راه پیش روی ما تسلیم شدن دوباره به آنها بود، اما به فضل و لطف خداوند، خود را در مقابل گارد مرزی عربستان سعودی یافتیم. آنها هویت ما را بررسی کردند و ما دوباره وارد عربستان سعودی شدیم.
در طول دوره اشغال، چگونه زندگی میکردید؟
* ما در شرایط سختی زندگی میکردیم و وسائل ارتباطی بسیار محدود بود. ما اخبار را تنها از طریق گوش دادن به رادیوهای امارات، عربستان سعودی، بحرین و قطر دریافت میکردیم و فریادهای کویتیها را از طریق آن رادیوها میشنیدیم تا با آنها تماس بگیریم و از حال خانواده و خواهرانمان بپرسیم.
در مدت اقامت شما در عربستان سعودی تا بازگشت به کویت، چه کردید؟
* ما یک روز قبل از آزادی به نیروهای داخلی در منطقه مکس در ریاض پیوستیم و سپس به شهر دمام منتقل شدیم. در آنجا سلاحها به ما تحویل داده شد و سپس همراه با نیروهای داخلی کویت به کویت بازگردانده شدیم.
و هنگام ورود به کویت چه کردید؟
* ما به اداره امور داخلی در جنوب السرة رفتیم و سپس من به خانهام رفتم تا از آن بازدید کنم. احساسات من آمیختهای از شادی بسیار و اندوه بر اثر ویرانیها، خودروهای سوخته و ماشینآلات نظامی تخریبشده بود. ما کشور را که زمانی روشن و شکوفا بود و نورش در همه جا میدرخشید، اکنون ویران و متروک میدیدم، گویی شهری ارواح را مشاهده میکنم. چگونه جادهها و زیرساختها را ویران کردند و تلاش کردند تا نشانههای کویت را محو کنند. اما خداوند آن احساسات سوزان را برای ما خنک کرد و آنها را به احساس عزت و دلتنگی برای دیدن سرزمین پاک تبدیل نمود.
و شغل شما پس از آزادی چه بود؟
* من دو هفته پس از آزادی به مرکز مرزی النویصیب پیوستم و همه چیز، به لطف خداوند، به حالت عادی بازگشت و کویت به شکوفایی خود بازگشت و زندگی پس از شکست اشغالگران آغاز شد.
با اینکه اولین ماه رمضان پس از آزادی را بدون برق سپری میکردیم، آب در خانههایمان کم بود و افطار را در نور شمع انجام میدادم، اما شادی ما از بازگشت کویت غالب بود. اینها روزهایی فراموشنشدنی هستند که تاریخ آنها را ثبت خواهد کرد. خداوند متعال میفرماید: «و (کافران) نقشه کشیدند و خدا نیز نقشه کشید و خداوند بهترین نقشهکشان است.»
و شکر خدا، من نشان آزادی را از سوی صاحبالعالی شیخ جابر الاحمد، رحمة الله علیه، دریافت کردم و در مناسبتهای متعددی مورد تجلیل قرار گرفتیم و افزایش حقوق و مزایا به ما تعلق گرفت.
