ارتش اسرائیلی پیش از آغاز مجدد مذاکرات رم، به استفاده از گلولههای فسفری بازمیگردد
بیروت - منصور شعبان با گذشت هر روز، تحولات میدانی جدیدی به پرونده هفتمین دور مذاکرات میان لبنان و اسرائیل با میزبانی آمریکا در رم، که فردا سهشنبه آغاز میشود، افزوده میشود؛ تاریخی که مصادف با انفجار انبارهای بندر بیروت در ۴ اوت ۲۰۲۰ است. این تحولات میدانی در روز گرامیداشت ارتش لبنان، دو روز پیش رخ داد؛ زمانی که در بیانیهای اعلام شد: «پنج نظامی در اثر هدفگیری عمدی اسرائیل در روستای کفرای واقع در بنت جبیل، دچار جراحات جزئی شدند، هنگامی که در حال همراهی و حمایت از خانوادههای ساکن روستا بودند.» اما فرماندهی ارتش در بیانیهای بعدی اعلام کرد که «بر اساس بررسیهای انجامشده توسط واحد تخصصی، مشخص شد که انفجار ناشی از یک جسم مشکوک بوده است.»
در ادامه روزنامه وقایع تجاوزات اسرائیلی، ارتش اسرائیل مرتفع «علی الطاهر» را با گلولههای فسفری هدف قرار داد تا آتشسوزی در جنگلهای اطراف منطقه النبطیه فوقانی در جنوب لبنان ایجاد کند.
در همین حال، با همزمانی سالگرد تأسیس ارتش و انفجار بندر، بطریار مارونی، بشارة الراعی، پیامی شامل تحسین، افتخار و تبریک به ارتش لبنان، فرماندهان، افسران، درجهداران و سربازان، همچنین به شهدا، مجروحان و خانوادههای آنان ارسال کرد. وی گفت: «ارتش ما عزت و افتخار ماست. با آن بزرگ میشویم و افتخار میکنیم. او سپر میهن، نگهبان خاک و ضامن ثبات است. نهادی که ما همواره میخواهیم قوی، متحد و توانمند در ایفای رسالت ملی خود باشد.»
وی در یک وعظ مذهبی افزود: «میهن امروز به دولتی قوی با نهادهای مستحکم، ارتشی قوی با وحدت و ایدئولوژی ملی، و شهروندی قوی با ایمان به میهنش نیاز دارد. الحویک زمانی را شناخت که به سختی کمتر از دوران ما نبود، اما تسلیم نشد. نگفت که لبنان پایان یافته است، بلکه به آن ایمان آورد و برای آن تلاش کرد. این همان درسی است که امروز به آن نیاز داریم: از میهنی که افرادی مانند الحویک را به جهان هدیه داده، ناامید نشویم.»
از سوی دیگر، متروپولیتن بیروت کلیسای ارتدکس یونانی، مطران الیاس عودة، در مراسم قداس به مناسبت سالگرد قربانیان انفجار بندر گفت: «شش سال گذشته است، اما هنوز خانوادههای قربانیان فریاد یکسانی سر میدهند: حقیقت کجاست؟ چه کسی فرزندان ما را کشت؟ چه کسی پایتخت را ویران کرد؟ چه کسی بخشی از آن را به آوار تبدیل کرد که جسد عزیزانمان را پوشاند و امیدهایشان را دفن کرد؟ چگونه میتواند دولتی از مردم خود بخواهد که به او اعتماد کنند، در حالی که ناتوان از بیان حقیقت است یا تمایلی به آن ندارد؟ چگونه میتوان عدالت را عدالت دانست اگر هرگاه به صاحبان نفوذ نزدیک میشود، به تعویق میافتد یا صدایش خفه میشود؟ ما به حکمت رئیس این کشور عزیز، عزم رئیس دولت او و وجدان باقیماندهای از افراد شریف که در چارچوب قانون و دور از فساد و منافع شخصی فعالیت میکنند، امید بستهایم تا پاسخهای قانعکنندهای برای دلها و روحها ارائه دهند.»
وی افزود: «شش سال گذشته و صدای انفجار در وجدان لبنانیها خاموش نشده است. انفجار با خاموش شدن دود پایان نیافت، و زخم هنوز باز است. مرحله بهبودی زمانی آغاز میشود که حقیقت اعلام شود. انفجار زمانی پایان مییابد که مقصران آن به دادگاه کشیده شوند. اما اگر حقیقت اسیر محاسبات سیاسی باشد و عدالت گروگان مداخلات و منافع بماند، جرم در وجدانها زنده میماند، زخم خونریزی میکند، اعتماد غایب است و امید به دولتی قوی و عادل که تنها از پروردگارش میترسد، نابود میشود. تعطیل کردن عدالت نه یک خطای اداری، بلکه گناهی اخلاقی و ملی است.»
