دوم اوت
ما در برنامههای درسی آموزش ملی، آموختیم که وحدت ملی و تعلق به این سرزمین چه معنایی دارد، اما بحران دوم اوت ۱۹۹۰ مکتبی بود که مفهوم میهنپرستی را در وجود ما عمیقتر تثبیت کرد و تأثیری عمیقتر از بسیاری از نظریههای مکتوب بر جای گذاشت؛ مکتبی که با مفاهیم گوناگونی از عشق به خاک و تعلق به آن درآمیخت.
ما هرگز توضیح یا تحلیلی از مفهوم «صبر و استقامت» نشنیدیم، همانگونه که مردم ما، رزمندگان صبور، در روزهای اشغال عراقی تجربه کردند. آنان مفهوم دیگری را برای تاریخ ثبت کردند و ابعاد جدیدی را خط زدند که پیش از این در فرهنگ لغات جهان نوشته نشده بود.
سیاستمداران تعاریف بسیاری برای مفهوم سیاست نوشتند و قانونگذاران قوانینی بینظیر وضع کردند که با بیشتر جنبههای زندگی همسو شد و روشهای بینالمللیسازی آنها را به اوج خواستههای ملتها رساند. اما حلقهای که اراده بینالمللی تشکیل داد و اصرار جامعه جهانی بر حفظ کرامت و شکوه میهنم، شاید در حال حاضر و آینده نظیری نداشته باشد.
نقش رهبران میهنم در آن دوران از نظر حکمت، سیاست و دیپلماسی، و توانایی آنها در بسیج حمایت بینالمللی برای آزادی میهن، نقشی نبود که خیانت مهاجم تحمیل کرده باشد، بلکه روایتی از سیاست، دیپلماسی و حکمتی بود که رهبران میهنم ترسیم کردند و به حروفی تبدیل شد که امروزه بزرگان ملتها و مردمها معنای آزادی، کرامت، ارزش میهن و شهروند را از آن میآموزند.
صبر، وفاداری، تعلق، ایثار، فداکاری و مسئولیت ملی، شعارهایی نیستند که تنها به آنها مغرور شویم، بلکه اقداماتی بودند که از صفحات فرهنگهای لغات جهانی بیرون آمدند و توسط کویتیها و شرافتمندانی که در دوم اوت با ما زندگی میکردند، به ثبت رسیدند. آنان بر زخمهای خود چیره شدند و برای ساختن میهن برخاستند تا کویتی دوباره مانند مرواریدی درخشان میان ملتها و مردمها بدرخشد.
این درسها و عبرتها در برنامههای درسی فرزندان ما ثبت میشوند تا مفاهیم آنها را در طول زمان تقویت کنیم.
