تهاجم ایران.. و وحدت خلیج فارس
در بیست و هشتم فوریه گذشته، جنگ میان آمریکا و اسرائیل با همسایه بدخواه، ایران، بدون هیچ مقدمه یا اخطاری به کشورهای ما در خلیج عربی آغاز شد. این جنگی بود که کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در آن مشارکت نکردند، بلکه بر اساس توافقهای امنیتی خود با ایالات متحده آمریکا متعهد شدند که از استفاده از سرزمینهایشان برای هرگونه حمله علیه ایران جلوگیری کنند. این موضوع را صاحبالعالیجناب شیخ مشعل الاحمد الجابر الصباح، به صراحت در سخنرانی خود طی دهه آخر ماه مبارک رمضان تأیید کرد و گفت: «کشور ما مورد حمله بیرحمانه یک همسایه مسلمان قرار گرفت که ما آن را دوست میدانیم، با وجود اینکه اجازه ندادیم از سرزمین یا فضای هوایی ما علیه آن استفاده شود و این موضوع را بارها از طریق کانالهای دیپلماتیک به آنها اطلاع دادیم.»
آنچه این کشورها را شگفتزده کرد، هدف قرار گرفتن آنها توسط موشکهای خیانتآمیز و غدر ایران و بازوهای آن در منطقه بود، گویی که خود ما به آنها حمله کردهایم. با این حال، شش کشور عضو شورای همکاری و اردن خود را کنترل کردند و به این مهاجم پاسخ ندادند و جنگ برای مدتی متوقف شد و کشورهای ما توافق میان طرفین درگیر را با استقبال مواجه کردند.
اما جنگ با شدت و سختی بیشتری بازمگشت، بدون اینکه دشمن ایرانی هیچ شرایطی را که کشورهای شورای همکاری با آن روبرو هستند، محترم بشمارد. مرگ صاحبالعالیجناب شیخ حمد بن خلیفه آل ثانی، امیر پیشین کشور قطر، که رحمتالله علیه، که راه را برای فعالیتهای سیاسی مورد نظر ایران باز کرد، آنها را متوقف نساخت. بلکه در روز مرگ او، موشکها و پهپادهای ایرانی به کشورهای خلیج فارس شلیک شدند!
آنچه توجه من و بسیاری از عربها و مسلمانان را به شدت جلب کرد، سکوت مطلق نسبت به محکومیت این تجاوزات بود، مگر در بیانیههای خجالتآور. ما ندیدیم که جامعة الدولالعربیه از توافق دفاع مشترک عربی استفاده کند. وزیر خارجه کویت، شیخ جراح جابر الصباح، به خوبی گفت: «جامعة الدولالعربیه ناتوانی آشکاری در همگامی با چالشهای فزاینده و ایفای نقش مؤثر در حفظ امنیت عربی نشان داده است.»
همچنین، ما تصور میکردیم که گروههای فلسطینی اولین کسانی باشند که به دلیل حمایت کشورهای خلیج فارس از آنها، فارغ از گرایشهای مختلف، در کنار ما بایستند. اما ما بیانیههایی را دیدیم که از موضع ایران در بمباران اسرائیل ستایش میکردند، که هدف واقعی ایران نیست، بلکه بیشتر تلاشی برای به هم ریختن اوضاع است. دلیل آن هم نسبت موشکهایی است که به اسرائیل اصابت کردند. این قدرت کجا بود زمانی که غزه بمباران میشد؟ دقیقاً همان کاری که صدام حسین در سال ۱۹۹۱ در جریان جنگ آزادیبخش کویت انجام داد.
میخواهم بگویم: ما در کشورهای خلیج فارس به کسی نیاز نداریم، زیرا ما یکپارچه هستیم و میتوانیم از خود دفاع کنیم. اما آرزو داریم که با کسانی که بهانهتراشی میکنند تا به نفع ما اقدام عملی و نظامی نکنند، برخورد کنیم. به آنها میگوییم: ما مردان اصول هستیم و حاکمان ما در خلیج عربی - که خداوند آنها را حفظ کند - دارای حکمت بالا، رفتار نیکو و عددی دشوار در سیاست بینالمللی هستند، نه فقط در سیاست عربی. ما کسانی هستیم که جهان را به حرکت درمیآوریم، زیرا کشورهایی صادق با خود و با کلمهای واحد در سختیها هستیم. خداوند نعمتهایی به ما عطا کرده که جهان به آنها نیاز دارد. بنابراین، آسیب به ما، آسیب به کل جهان است. اگر هر کشور عربی مورد حمله قرار گیرد، مردان ما پیش از مردان شما خواهند ایستاد. مسئله فلسطین در ذهن ما و حاکمان ما همواره مسئله اول خواهد بود. ما با آن به عنوان عقیده و دین خود میایستیم، نه برای چشمهای کسی و نه برای درخواست موضع از کسی.
ما در حال خطاب قرار دادن بازوهای ایران در منطقه هستیم، به ویژه عربهای آنها: نباشید ابزار کثیفی که دشمن خدا و دشمن شما برای آزار ما از آن استفاده میکند. و باعث شرمندگی خود و کشورهای عربیتان نشوید. به هر خیانتکاری میگویم: «ابو رغال» این عصر نباش، زیرا به خدا سوگند، نماد شرمندگی برای خودت، خانوادهات و هر کس که به تو تعلق دارد خواهی بود. هیچ دلیلی برای خیانت جز پستی و پستخویی وجود ندارد. و ما در کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، به لطف خداوند، بهتر و قویتر بازمیگردیم.
