تبدیل هنر به صنعتی ملی
کویت دارای ظرفیتهای انسانی و امکانات فنی عظیمی است، اما تا امروز، به شکلی که هنرها و صنایع خلاق را به یک منبع اقتصادی واقعی تبدیل کند، همانطور که در «چشمانداز کویت ۲۰۳۵» پیشبینی شده، از این ظرفیتها استفاده نکرده است. بسیاری از رشتههای تخصصی درون بخش تربیت هنری، مانند هنر فلزکاری و جواهرسازی، هنر چوبتراشی، سرامیک، مجسمهسازی، چاپ و هنرهای دستی، در صورتی که از حالت دروس آموزشی صرف خارج شده و به مسیرهای تولیدی تخصصی تبدیل شوند، میتوانند به بازار بسیار بیشتر از آنچه اکنون ارائه میدهند، عرضه کنند. این مسیرها به دانشجویان امکان میدهد تا پروژههای شخصی خود را راهاندازی کنند و با ابزارهای عملیاتی (نه صرفاً نظری) در بازار کار مشارکت نمایند.
صنعت هنر امروز دیگر یک فعالیت تفریحی نیست، بلکه به بخشی اساسی از اقتصاد خلاق تبدیل شده است که کشورها برای توسعه آن و تقویت تنوع اقتصادی و ایجاد فرصتهای شغلی جدید با یکدیگر رقابت میکنند. از این رو، نیاز مبرمی به بازتعریف نقش بخش تربیت هنری در دانشکده تربیت پایه وجود دارد تا به بستری برای مسیرهای کاربردی تبدیل شود که بتواند هنرمندان، حرفهایها و طراحانی را تربیت کند که دارای مهارتهای واقعی بوده و این مهارتها به محصولات دارای ارزش اقتصادی و فرهنگی ترجمه میشوند.
برای مثال، هنر فلزکاری و جواهرسازی میتواند طراحان و جواهرسازانی را تربیت کند که قادر به تأسیس کارگاههای تولید اکسسوری و زیورآلات باشند، یا هدایای سوغاتی گردشگری با هویت محلی طراحی کنند، یا برندهایی نوآورانه ایجاد کنند که از نمادهای «دلمون»، «سدو» و میراث دریایی کویت الهام بگیرند. همین موضوع درباره رشتههای چوب، سرامیک، مجسمهسازی، چاپ و هنرهای دستی نیز صدق میکند؛ هر یک از این رشتهها دارای صدها فرصت برای تولید حرفهای و هنری و ساخت محصولات گردشگری هستند.
با این حال، تحول واقعی زمانی رخ میدهد که مفهوم برنامههای بینرشتهای به کار گرفته شود؛ رویکردی جهانی که دانشگاههای مدرن آن را پذیرفتهاند. در این رویکرد، آموزش دانشجو محدود به کسب مهارتهای هنری نیست، بلکه به او امکان داده میشود تا هنر را با رشتههای دیگر ترکیب کند که به آنها تکمیل و قدرت اقتصادی میبخشد. برای مثال، دانشجویی که مایل است پروژه کوچکی در زمینه طراحی جواهرات، سرامیک یا هدایای میراثی راهاندازی کند، میتواند مهارتهای عملی کسبشده در کارگاههای هنری را با دروسی در زمینه مدیریت کسبوکارهای کوچک، و همچنین دروسی در حوزه بازاریابی، مطالعات امکانسنجی و هزینههای صنعتی ترکیب کند. در نهایت، به فارغالتحصیلی میرسیم که دارای مهارت هنری، دانش حقوقی، توانایی بازاریابی و صلاحیت مدیریت یک پروژه موفق و پایدار است.
در اینجا جوهره ایده نهفته است: هنر به تنهایی مهارت میبخشد، اما اگر با مدیریت، حقوق و اقتصاد ترکیب شود، به یک صنعت تبدیل میگردد. این برنامههای بینرشتهای به دانشجو امکان میدهد مسیر شغلی خود را بر اساس علایقش بسازد و به او مجوز ورود واقعی به دنیای کارآفرینی را میدهد. همچنین، این برنامهها راه را برای مسیرهای ملی مهمی مانند تربیت ناظران و راهنمایان موزهای و مرمت آثار باستانی باز میکنند؛ حوزههایی که موزههای کویت و پروژههای باستانی در فیله، صبیحه و سایر مناطق به آنها نیاز دارند.
تبدیل هنر به یک صنعت ملی یک تجمل فکری نیست، بلکه یک ضرورت توسعهای است. این امر قادر به ایجاد فرصتهای شغلی جدید، حمایت از گردشگری فرهنگی، تقویت هویت ملی و توانمندسازی جوانان برای تأسیس کسبوکارهای شخصی خود به جای انتظار برای مشاغل سنتی است. اگر این مسیرها را به برنامههای عملیاتی تبدیل نکنیم، فرصتی ارزشمند را برای ادغام هنر با اقتصاد از دست خواهیم داد و میراث و هنر خود را به ارزشی پایدار که از آینده کویت و چشمانداز آن حمایت کند، تبدیل نخواهیم کرد.
[email protected]
