عدل عمر

با پایان جنگ، سکوت بر میدان نبرد حاکم شد و صدای برخورد شمشیرها خاموش گشت. پیکرهای تکه‌تکه‌شده شهیدان پراکنده شد و پرچم ایمان به نشانه پیروزی مسلمانان برافراشته گردید. آنگاه قهرمانان به جمع‌آوری غنایمی پرداختند که میدان نبرد از آن‌ها لبریز بود.

در میان آن سواران، مردی شجاع و بی‌همتا بود که تعداد زیادی از دشمنان را به قتل رسانده بود. ابوموسی اشعری (رضی‌الله عنه) سهم او را از غنایم تعیین کرد، اما آن را به اندازه‌ای که شایسته‌اش بود پرداخت نکرد. آن مرد از پذیرش سهمش خودداری کرد، مگر اینکه تمام آن را دریافت کند و حتی ذره‌ای از آن را نگذارد. در نتیجه، ابوموسی اشعری او را بیست ضربه شلاق زد و سرش را تراشید.

مرد، موهای ریخته‌شده‌اش را از زمین جمع کرد و در کیسه‌ای ریخت، سپس با آن به مدینه رفت. هنگامی که بر عمر بن خطاب (رضی‌الله عنه)، امیرالمؤمنین، وارد شد، موهایش را از جیبش بیرون آورد و با آن به سینه‌اش زد.

عمر بن خطاب (رضی‌الله عنه) پرسید: «چه شده است؟» مرد ماجرا را تعریف کرد. آنگاه آتیش خشم فروخفته در سینه امیرالمؤمنین شعله‌ور شد. او به ابوموسی اشعری نوشت: «سلام بر تو، اما پس از آن: فلان پسر فلان به من اطلاع داد که چنین و چنان شده است. سوگند یاد می‌کنم که اگر آنچه را انجام داده‌ای در جمع مردم انجام داده‌ای، من نیز در جمع مردم برایت می‌نشینم و از تو قصاص خواهم کرد؛ و اگر آن را در خلوت انجام داده‌ای، من نیز در خلوت برایت می‌نشینم تا از تو قصاص شود.»